Stadsdichtersfilm: Wij

Vet

Deze week zag ik de Belgische tv-kok Jeroen Meus twee spiegeleieren bakken. Ik werd lichtelijk onpasselijk van de hoeveelheid boter die hij daar voor gebruikte.

In een grijs verleden ben ik zelf ook opgeleid als kok en ik heb zelfs een aantal jaren in een Bistro gewerkt. Veel zout en vet gebruiken waren de normaalste zaken van de wereld. Nu mag je verwachten dat een mens naar mate hij ouder wordt, hij ook wijzer wordt. Wat betreft mijn eetpatroon en koken klopt dat ook. Hoewel ik graag grap over het verorberen van knakworsten ben ik zeer matig met zowel zout as vet.

Gisteravond zag ik op TV-Oost ene dokter Frank die vertelde dat het gezonder is om wortels dan chocoladerepen te eten. Ik vroeg mijn vrouw nog of het wel echt was wat ik zag, of het geen typetje met opgeplakte pruik was. Zij verzekerde me dat dokter Frank de nieuwste rage op dieetgebied is.

Deze dokter Frank liet in het programma een proefpersoon een gerecht maken met behulp van een kok van de Grolschveste in Enschede. In een dieetprogramma dus gratis (?) reclame voor de grootste caloriefabrikant van het oosten. De kok en de brave, ongetwijfeld zeer deskundige en integere dokter proefden de omelet van de proefpersoon. Het oordeel viel positief uit. Een gezonde, smakelijke omelet. Ik sodemieterde echter bijkans van mijn stoel van verbazing toen de dokter zijn hond liet kiezen tussen het beest zijn favoriete brokken en de omelet. Toen het dier de omelet verkoos, kreeg de proefpersoon een extra punt.

Doe mij dan toch maar Jeroen Meus. Daar vind je geen hond in de pot en Jeroen heeft overduidelijk zijn eigen haar nog en zijn kuif staat immer parmantig omhoog.

Met vet wellicht?

© Lammert Voos

Witte ruis

Stadsgedicht

Een hekeldicht voor de Deventer politici die eerst de bezuinigingen goedkeurden op Stichting Rechtop! waardoor oa het project Meedoen! in zwaar weer kwam. Het project had tot doel om mensen met lage inkomens mee te laten doen met maatschappelijke zaken zoals sportverenigingen, bibliotheek enz.

Na een volkspeiling waar uitkwam dat 75% van de burgers tegen de bouw van een nieuw stadskantoor is, mede vanwege de hoge kosten, kondigden meerdere politici aan die uitkomst naast zich neer te leggen.

Een grove schoffering van de Deventer burger.


De volksvertegenwoordiger die even niet meedoet!

het Gesundes Volksempfinden komt even niet uit,
pas bij de volgende verkiezingen en dan maar hopen
dat het geheugen van de mondige burger stokt bij
het aanschouwen van de pracht en praal die jij hem
geschonken hebt, om ook je kinderen iets na te laten,

maar voor nu is de dubbele, of erger nog, de geheime
agenda de baas als het klootjesvolk zich uitspreekt
tegen jouw idee van Meedoen! bijstandstrekkers
kosten immers geld, en dat heb jij nodig voor het oppompen
van jouw ego, daar heb jij immers Rechtop!

dus verzin je even snel wat oneigenlijke argumenten,
smeert wat extra boter op je hoofd, wentel je jezelf
nog eens in je bestuurlijke arrogantie, want ze
hebben jou toch op het schild gehesen, want het volk zag,
net als jij, hoe briljant jij was, toen nam je het wel serieus

democratie betekent letterlijk dat het volk
de verstandigste mensen uit hun midden kiest
om hen te vertegenwoordigen, maar zo niet in Deventer,
daar krijgt het begrip ‘volksvertegenwoordiging’
een totaal nieuwe klank

© Lammert Voos

Basta

Mijn vrouw heeft er genoeg van. Ik mag niet meer op internet kijken naar tweedehands computers en er al helemaal geen kopen. Dat is ook wel logisch, want zij krijgt elke keer de frustratie over zich heen van mijn zoveelste miskoop.

Ik ontwaar een bekend patroon.

Als mijn vader zaliger iets wilde aanschaffen verzamelde hij zoveel mogelijk folders en consumentengidsen en documentatie als hij kon. Zuchtend, steunend en klagend werkte hij die papierbergen dan door om tot de conclusie te komen dat hij informatie uit eerste hand nodig had. Ik moest vaak mee, want twee onthouden allicht meer dan één.

We gingen dan winkel in en winkel uit. Hij vergeleek alle prijzen, stelde de meest onnozele vragen aan verkopers, terwijl hij de antwoorden wel wist uit zijn foldertjes. Ik kon dan wel door de grond zakken van schaamte. Eigenlijk denk ik dat ik mee moest omdat ik de benodigde onnozele uitstraling voor pa’s missie had.

Maar in al zijn boerenslimmigheid was pa zelf nog veel onnozeler. Hij probeerde altijd vage handeltjes in die winkels te sluiten met als onvermijdelijk gevolg dat hij met een winkeldochter van jewelste thuis kwam. Zo’n ding dat tot de eeuwigheid in een winkel achterbleef, weliswaar goedkoop, maar ook beroerd van kwaliteit.

Aldus had pa op het laatst een respectabele ‘net niet’ verzameling opgebouwd. Pa zat altijd voor een dubbeltje op de eerste rang, maar laten we het er op houden dat hij dan wel achter een pilaar zat, zodat hij niets kon zien.

Ik doe dus het zelfde, maar ik verzamel geen folders, want ik ben milieubewust. Ik kijk gewoon op internet. Ik schijn daar nogal bij te steunen, kreunen, zuchten en klagen. Er is echter één groot verschil met mijn vader: mijn vrouw zegt dat ik niet alleen onnozel doe, maar het echt ben.

Waarvan akte.

Ik heb trouwens nog een heel geinig desktopje te koop, compleet met scherm, draadloze keyboard en muis. Twee gieg werkgeheugen. Net uitgebreid opgeknapt en gerepareerd. Misschien niet het snelste apparaat, maar wel goedkoop.

Nu ik dat zo lees en er zo over nadenk, misschien is het wel wat voor mezelf.

© Lammert Voos

Vijandbeeld

Mensen klagen vaak en veel, bij voorkeur over elkaar. Mensen vinden het prettig een zichtbare vijand te hebben. De mensen van de PVV zijn daar heel open in en wijzen zo’n beetje iedereen van over de landsgrenzen, behalve Israël, af. Wij de politiek correcten, de moreel verhevenen, wijzen op onze beurt de mensen van de PVV weer af. Wij claimen aldus de beschaving en alles is lekker overzichtelijk.

In de naoorlogse jaren wilde iedereen zijn fiets van de Duitsers terug, ook degenen die ver na de oorlog geboren waren, want dat was grappig en zo konden we allemaal tegelijkertijd een beetje slachtoffer en een beetje superieur van en over een andere bevolkingsgroep voelen. Als de PVV één ding feilloos aantoont is het dat ieder tijdsgewricht zijn eigen vijandbeeld heeft, maar dat het eigenlijk steeds het zelfde verhaal is.

Vanochtend stond op de voorpagina van de Volkskrant dat het kabinet Drees in 1954 bewust mensenrechtenschendingen en oorlogsmisdaden onder het tapijt schoof. Ik kan mij het Oud Strijders Legioen (bestaat dat nog?) herinneren, dat bij iedere aantijging in die richting, zich nadrukkelijk presenteerde als groot slachtoffer.

Het voordeel van het huidige boerenlullendom is eigenlijk wel dat de hypocrisie en ijdelheid van de gemiddelde politicus veel zichtbaarder is. Ik bedoel maar, zo’n Geert Wilders doet er heel weinig voor om een beetje sympathiek over te komen. Dat valt hem best te prijzen. Mark Rutte met zijn eeuwige lach en wegwimpelmentaliteit is veel gevaarlijker. Altijd als die op de televisie is geweest heb ik de neiging om mijn geld te gaan tellen.

Van Wilders word ik alleen agressief en opstandig. Daar kan ik wel iets mee, zoals pissige stukjes schrijven. Maar als blijkt dat ‘vadertje’ Drees al bewust oorlogsmisdaden verzweeg, wat kun je dan van mindere goden verwachten?

Nee, doe mij dan maar die zichtbare vijand.

© Lammert Voos

Aanrader

Ondergrond

Zwart onder nagels bloeit karig
schimmelwit. De bloem is een verzameling
kleurige blaadjes, de ziel wortelt aards,
kiert en kruipt, doet tegels lichten, verstikt

slangenkruid. Sta ik vastgeklonken waar
mijn nageboorte begraven is, ruikt de modder
ranzig en dof. Slingert akkerwinde zich
rond mijn benen omhoog naar mijn

geslacht. Door mijn gepoetste bril kijk ik om
me heen, en denk. Horizon is maar een woord voor
eindigheid. Begraaf mij hier, in wat ik herken,
het land dat mij geen angst

aanjaagt. Laat dan een nachtlampje
branden boven mijn steen, wil ik gezien zijn
in het duister, ben ik angstig kind
gebleven.

© Lammert Voos

Er is hoop

O2

de wrede dageraad dageraad trekt aan mijn tenen
en ik luister naar het ontwaken van het dorp,
een passerend schip op de rivier, een auto die
start met een gierende V-snaar, de regelmatige
ademhaling van mijn slapende vrouw, de hond
die aanslaat op de krantenbezorger, een kort
moment van gelukzaligheid

men zegt dat de mens geen geheugen heeft voor
pijn, maar dat is een leugen, ik weet nog alles
van het lichten van mijn schedeldak, de lepel
die draaide in de hete brij en de ijspriem in
mijn oog herinner ik me ook nog veel te goed,
die komt meedogenloos op vaste tijden
op bezoek

voor nu
adem ik rustig met mijn vrouw mee, bedwing
mijn angst met negen liter per minuut,
zuurstof doet leven

© Lammert Voos

Koprol

wazig beeld van merels die op de schutting zitten
kleumen, onderga ik, vanachter mijn masker
kille regen, ijspegels priemen achter
de vertroebelde blik boven verstrakkende kaken,
briljante schrijvers gebruiken slechts één
bijvoeglijk naamwoord, lees ik moeizaam,
spoelt de volgende helse golf aan, het getik
van de wekker hamert en dreunt
onverdraaglijk, leg ik de spuit vast klaar
voor de nacht, maar wat voel ik eigenlijk nog, behalve
kus mijn vrouw voor het slapen,
hou je vannacht mijn hand weer vast, liefste?

© Lammert Voos

Contouren

Ze was zijn eerste vriendinnetje geweest.
Hij was toen vijftien jaar oud en het had slechts twee maanden geduurd.
Toen ze het had uitgemaakt was hij ziek van liefdesverdriet.
Nu hij ver in de veertig was kreeg hij nog steeds buikpijn als hij aan haar dacht.
Maar haar naam en gezicht kon hij zich niet herinneren.
Ze was een vage contour geworden in zijn steeds verder afkalvende verleden.
Haar vervagende persoonlijkheid hield gelijke tred met zijn eigen vervagende persoonlijkheid.
Hij wist dat, maar kon het niet stoppen.

© Lammert Voos

Maand uitgeschakeld

Burka

De World Press Photo 2011 van fotograaf Samuel Aranda laat een Jemenitische vrouw in burka zien die zich buigt over een gewonde man.

De gewonde man lijkt stervende. Hij heeft zijn hoofd tegen haar schouder gevlijd. Zij heeft haar hoofd naar beneden gebogen, aldus rust dat op zijn voorhoofd. Haar rechterhand ligt tegen zijn hals. Met haar linker houdt ze de man zijn rechterarm vast. Ze hebben contact. Ze zijn intens samen. De hele foto straalt compassie uit. Er is niets om bang voor te zijn. Een vrouw die een man troost. Een moderne moslimvariant op een piëta.

De foto ontroert me. De vrouw in de burka straalt met haar lichaamstaal in haar eentje meer mededogen uit dan alle kille beleidsmakers van de Nederlandse politiek.

Ik vind een burka niet mooi, maar zie geen enkele reden om er bang voor te zijn.

© Lammert Voos

Harrrrrrde aksie!

Mensen zeuren een hoop. Ik ben één van die zeuren. We zijn overal tegen en niets is goed. Nu leeft er op FB een actie voor Marjolijn. Zij is ziek, zo ziek dat haar levensverwachting beperkt is. Ze verliest alles wat ze heeft, haar gezondheid, haar leven, maar de gemeente waar ze leeft vindt dat ze maar in een bejaardenwoning moet gaan wonen, voorbijgaand aan de kwaliteit van de tijd die haar nog rest. Haar man is klokkenmaker, maar hun huis met werkplaats moet het stel maar ook maar opgeven, vinden kil rekenende ambtenaren.

Het is een tendens: niemand zal sterven van de honger in bezuinigend Nederland, maar hoe zit het met de kwaliteit van bestaan? Is die JSF echt belangrijker dan de zorg en het onderwijs? Zijn protserige nieuwe stadskantoren echt belangrijker dan fatsoenlijk minima-beleid?

Het zit hem in de keuzes die je maakt en je moet ergens beginnen. Dat kan dus vanachter je laptopje en je kunt je niet verschuilen achter argumenten als dat het toch aan de strijkstok blijft hangen of dat het in de verkeerde zakken komt.

Mijn vrouw en ik doneren twintig euro. Dat kunnen we ons gemakkelijk veroorloven door gewoon een maand lang in de auto slechts 110 km per uur te rijden. Een win, win, win-situatie. Goed voor Marjolijn, goed voor het milieu en je wordt zelf ook gelukkiger als je iets voor een ander kunt doen met zichtbaar resultaat.

Vandaar dat ik besloten heb de actie met u te delen op mijn blog. Niet omdat ik u wil laten weten dat ik zo'n fantastische vent ben, dat wist u al lang, maar om u de kans te geven u ook een beetje gelukkiger te voelen.

Lammert Voos


Marjolijn’s Traplift

Doneer 5 eurocent (meer mag uiteraard ook) op rekeningnummer 145175367 tnv dhr. W. Heimans (de Klokkenmaker) ovv "Marjolijns Traplift" en geeft Marjolijn haar grootste Fijnigheidje ever.Marjolijn hoort in haar dijkhuisje met haar Klokkenmaker, niet in een gelijkvloerse seniorenwoning. Want Marjolijn is geen oudere of senior.
Marjolijn is
• Een dartelend meisje van geest
• Een heel gevoelige dame
• Een vrouw met ruimte voor iedereen
• Een mens die geniet van de kleine dingen
• Iemand die snapt hoe hemel en aarde en alles met elkaar verbonden is.
Marjolijns lijf is ziek. Zo ziek dat haar lijf dit leven eigenlijk niet meer trekt.
Marjolijn woont in een prachtig dijkhuisje, met een Klokkenmaker die van haar houdt met heel zijn hebben en houden. Kinderen en kleinkinderen die haar met liefde en zorg omringen.
En Marjolijn wil de tijd die ze hier nog mag zijn graag in dat prachtige dijkhuisje blijven.
De gemeente waar ze woont denkt daar anders over en ziet haar liever verhuizen naar een senioren woning omdat het dijkhuisje in eerste instantie niet aan te passen leek.
Dit is echter niet zo! Het kan WEL! Met speciale drempels, een rolstoel om haar overeind te houden en een traplift!
Het geldpotje van de gemeente om dit te realiseren is echter niet toereikend. Een traplift past niet meer in het budget en juist die lift geeft Marjolijn de mogelijkheid om in haar dijkhuisje te blijven.
Wij willen jullie daarom vragen een kleine bijdrage te leveren, zodat die traplift er komt en deze Dijk van een vrouw met haar Klokkenmaker in het dijkhuisje kunnen blijven, genietend van het Leven, zoals alleen zij dat kunnen.
Voel je vrij om dit bericht naar je eigen prikbord te knippen en plakken

Naschrift: inmiddels is er zoveel geld overgemaakt dat de traplift er komt en de rest van het huis ook aangepast kan worden.

Clusters

Vijf jaar geleden had ik voor het laatst gevlogen en was ik in substantieel gebergte geweest. Wist ik veel dat dit fijne triggers zijn voor het fenomeen clusterhoofdpijn?

Ik ben een medisch wonder; verzin een zeldzame aandoening en ik heb hem. Niet omdat ik een hypochonder ben, maar gewoon echt. Schildklierziekte: check. Jicht: check. Migraine: check. Hoge bloeddruk: check. Artritis: check. Artrose: check. Aambeien: check. Meerdere milde vormen van krankzinnigheid: check.

Toen kreeg ik er dus eentje bij: clusterhoofdpijn.

Ik kan u garanderen: dat wilt u niet. En ik ook niet. De samenvatting van dit fenomeen: er zit iemand met een ijspriem achter één van je ogen te wrikken, je wilt met je hoofd tegen de muren slaan om het te stoppen en je jankt van de pijn als een dolle hond. Pijnstillers werken niet.

Er zijn een aantal remedies: zuivere zuurstof en jezelf injecteren met imigran bijvoorbeeld. Dat laatste deed ik. Zo zat ik destijds op de verjaardag van mijn moeder met de broek op de enkels mijzelf in mijn dij te prikken. Heel charmant. Gelukkig ketste ik niet af op een borrelnootje. Men vond overigens dat ik heel mooie benen heb.

Vorige maand heb ik weer eens gevlogen en ben ik in dezelfde substantiële bergen geweest als vijf jaar geleden. En jawel, deze week waren de tekenen onmiskenbaar: verstopte neus aan één kant, hevig tranend en bloeddoorlopen oog, zware hoofdpijn boven dat oog. Maar hosanna, dit keer zette het niet door. Geen enkele keer.

Niet alleen pijn komt in clusters, geluk ook.

© Lammert Voos

Naschrift: Helaas, ik had te vroeg gejuichd.

Wach

We worden gewekt door een blaffende hond.
Een ijzige noordooster wind blaast over mijn voeten.
In de uiterwaarden wordt geschoten.
Wee de ganzen.
Jengelend slaat een motorzaag aan.
Werklieden rooien de bomen op de hoek van de straat.
De overbuurman staat voor het raam te kijken met zijn kleinzoon op de arm.
De buurvrouw staat er met haar neus bovenop.
Haar nieuwsgierigheid kent geen grenzen.
Gister hoorde ik haar nog rochelen en hoesten alsof haar longen een dansje maakten.
Mijn vrouw zet koffie.
Die hebben we nodig.

© Lammert Voos

Kots

Gisterochtend werd ik op nuchtere maag getrakteerd op een cadeautje van de honden, maar dat was nog niets vergeleken bij wat de Volkskrant mij vanochtend op de ontbijttafel presenteerde.

Laatstelijk mochten wij ons al verheugen in een artikel in de zaterdagse kleurenbijlage van deze ‘kwaliteitskrant’ over een meneer die een verkoopster bij een juwelier met de hand bevredigde. Nu verliezen bladen als Playboy en Penthouse al jaren abonnees, maar dat is de redactie van de VK kennelijk ontgaan. Net zoals ze het ontgaan is dat het hier een verzonnen lulverhaal van de ergste soort betrof. Puberfantasieën van een middelbare man.

Vroeger had ik een schoonmoeder die al eens verzuchtte dat er niets zo erg is als het gezeur van een middelbare man met een midlifecrisis.

Ik ben even afgedwaald maar kom nu terug op de ontbijttafel hedenochtend. Vanochtend in de VK een artikel over ene Ad Franssen, die kennelijk schrijver is, die in tien richtlijnen uitlegt hoe je de midlifecrisis omzeilt. Het is het bekende verhaal: ga geen bindingen aan, neem een jonge vriendin, ga met antirimpel crèmes in de weer en al meer van dit soort fraais. Het is van een hemeltergende oppervlakkigheid en de interviewster stelt in het artikel geen enkele kritische vraag.

Volgens Franssen praten middelbare mannen altijd over zevenentwintigjarige vrouwen en het verlangen daarnaar. Nu ben ik zelf middelbaar en de meeste van mijn vrienden ook, maar wij praten nooit over jonge vrouwen. Onze dochters zijn namelijk ook jonge vrouwen en bovendien zijn wij allemaal, zonder uitzondering, tamelijk tevreden met de vrouwen van onze eigen leeftijd. Daar kun je namelijk naast neuken nog iets mee doen wat Franssen in zijn leven moet ontberen.

Namelijk een gesprek met een vrouw voeren op basis van gelijkwaardigheid.

En als er al zoiets als een midlifecrisis bestaat, heeft dat volgens mij meer te maken met de verbijstering die je voelt ten opzichte van kranten die denken dat mensen zitten wachten op dit soort ranzigheid. En de nog grotere verbijstering die je voelt ten opzichte van mensen die daar ook ècht op zitten te wachten.

Persoonlijk prefereer ik de hondenkots.

© Lammert Voos

Pardon?

Als je eens echt goed moedeloos en somber wilt worden moet je reacties op berichten van krantensites gaan lezen. Zo maak ik regelmatig de stomme fout om reacties op mijn stadsgedichten te gaan bekijken. Daar zitten hele mooie tussen, maar ook die reppen over ‘zonde van het geld’ en onverbloemd ‘sodemieter op met je kutgedichten.’

Dat levert een gekrenkt ego op en verder? Ach. Het zal ook wel. Who cares?

Ernstiger was het gesteld met de reacties op de site van het Deventer Dagblad op het bericht dat de gemeente Deventer de petitie voor een generaal kinderpardon voor asielzoekers had ondertekend. Ook kinderen zijn uitvreters, blijkt de algemene tendens in die reacties. Niet binnenlaten. Oprotten allemaal. Wegwezen! Er wordt nog nèt niet om vergassing gevraagd. Genade voor kinderen? Kinderrechten? Kom nou, wat een flauwekul.

Als ik dat lees, word ik pas echt somber. De zgn. financiële crisis zullen we wel overleven, maar deze morele crisis is veel zorgwekkender. Men zeurt hier een hoop over treinen die niet rijden, over pensioenen die omlaag gaan, over arme wilde diertjes die verhongeren als het winter is, maar dat is volstrekt zonder betekenis als we niet bereid zijn kinderen te beschermen en de rechten van het kind te waarborgen.

© Lammert Voos

Wak

Er zijn mensen die nu ongetwijfeld van hun stoel vallen van het lachen, maar vroeger kon ik heel aardig schaatsen. En ik deed het ook graag. Nu, dertig jaar en evenveel kilo en een paar wrakke enkelbanden later sta ik slechts aan de zijlijn het hedendaagse schaatsgebeuren met verbijstering te aanschouwen.

Het was vroeger namelijk zo dat je nu en dan flink op je bek flikkerde (subtieler mag dat in dit verband niet omschreven worden), met je harses op het ijs stuiterde, polsen brak, schaafwonden opliep op bevroren sneeuwranden en na een schaatstocht met bevroren oren, vingers, lippen, neuzen, tenen en piemels (1 pp) thuiskwam. Dat hoorde gewoon bij de heroïek van het schaatsen. Jongens werden kerels op de schaats, meisjes werden stoere mokkels en we waren allemaal zo hard als staal en immer voorbereid op een eventuele Elfstedentocht.

Dat ik me de Elfstedentochten die tijdens mijn jeugd verreden werden vanwege even heroïsche dronkenschappen niet kan herinneren is bijzaak.

Nu heeft de veiligheidsindustrie zich op het schaatsen geworpen. Er zijn wakcursussen. Er zijn valhelms. Er zijn wetsuits. Er is thermoskleding. Een kind dat voor het eerst de ijzers onderbindt wordt doorgaans begeleid door twee ouders en acht grootouders (echtscheidingsgeneratie) en wordt derhalve compleet aan het zicht ontrokken en ziet zelf ook geen ijs. Laat staan een wak.

Waar is de levensvreugde na het opduiken uit steenkoud water onder het ijs vandaan. Je hebt God verslagen, je leeft, je leeft, hahahaha! Jij tegen de natuur, jij de oerman of oervrouw, jij, de bikkel der bikkels die druipnat, halfbevroren, maar gelukkig naar huis schaatst.

Nee, wakken mogen niet meer. U krijgt een veiligheidswaarschuwing. Angst regeert.

De wereld was altijd al groot en angstig, maar de hedendaagse mens leeft steeds meer met de illusie dat ze die kan beheersen. Natuurlijke selectie bestaat niet meer. Avontuur bestaat niet meer. Vandaar een land vol met angstige, klagende mensen. Ik zie het er dan ook nog van komen dat kinderen alleen nog als Michelinmannetjes of vrouwtjes een speeltuin binnenmogen. Dat als er een kind van het klimrek lazert, het net zo hard terugstuitert.

Mogen we in godsnaam nog ergens dood aan gaan? In een wak kan dat gratis. En hoe vaak ligt er nou eigenlijk natuurijs?

© Lammert Voos

Glas

Voetstappen knerpen in bevroren gras.
Adem in fijne wolken, scheermessenkou, longen splijten.
De lucht, helder, koud, ongenaakbaar.
De oostenwind voert de dieselmotor van de pont.
Haar kabel trekt knarsend strak.
Windwakken in ondergelopen veld.
Ik betreed en scheuren kruipen arglistig naar de voeten.
Eenden vluchten schaatsend tussen maïsstoppels weg.
Het water daalt, krimpt, kraakt en knalt.
Aan de dijk zilveren eekhoorntjesbrood.
Hardvochtig stroomt de rivier.
Ontoegeeflijk, onvermurwbaar.
Noordwaarts. De blik. Gericht.
Altijd noordwaarts.
Mijn natuur is glas.

© Lammert Voos
Foto: © Saskia van Nijen

Stadsgedicht

In dezelfde week dat de sluiting van diverse jongerencentra aangekondigd wordt vanwege geldproblemen keurt het college van Deventer het peperdure ontwerp van een nieuw stadskantoor goed. Overal valt het woord 'crisis' en worden bezuinigingen aangekondigd die vooral de zwaksten in de samenleving treffen. Hoe verhouden deze berichten zich tot elkaar?

Prestige

de jeugd heeft de toekomst,
maar dan wel op straat, terug
naar de jaren tachtig, bezuinigen
op de menselijke maat, maar voor
prestige is er altijd geld genoeg

de snijdende oostenwind haalt
de zwervers binnen, maar hoe lang
bestaat deze zorg nog, de gemeente,
ooit artikel 12, nu armoedig qua
moraal, lege kantoorpanden genoeg

maar bestuurders, zien liever nieuwe
gevels ingevuld en toeristen komen toch
niet in de verpauperde wijken, zelfredzaamheid,
de buikriem aantrekken, het bekt beter
dan laat ze maar aan hun lot over

de ijssculpturen van Zwolle krijgen navolging
in onze stad, met bevroren daklozen op de trappen
van het nieuwe kantoor, bezuinigingen hebben
immers hun prijs en een nieuw stadskantoor ook,
maar waarschijnlijk vinden ambtenaren dat een

onredelijk vergelijk

© Lammert Voos