Voos Fruit

Contouren

2012-02-13T07:23:00.002+01:00

Ze was zijn eerste vriendinnetje geweest.
Hij was toen vijftien jaar oud en het had slechts twee maanden geduurd.
Toen ze het had uitgemaakt was hij ziek van liefdesverdriet.
Nu hij ver in de veertig was kreeg hij nog steeds buikpijn als hij aan haar dacht.
Maar haar naam en gezicht kon hij zich niet herinneren.
Ze was een vage contour geworden in zijn steeds verder afkalvende verleden.
Haar vervagende persoonlijkheid hield gelijke tred met zijn eigen vervagende persoonlijkheid.
Hij wist dat, maar kon het niet stoppen.

© Lammert Voos

Maand uitgeschakeld

2012-02-12T09:56:00.002+01:00

Burka

2012-02-11T09:59:00.001+01:00

De World Press Photo 2011 van fotograaf Samuel Aranda laat een Jemenitische vrouw in burka zien die zich buigt over een gewonde man.

De gewonde man lijkt stervende. Hij heeft zijn hoofd tegen haar schouder gevlijd. Zij heeft haar hoofd naar beneden gebogen, aldus rust dat op zijn voorhoofd. Haar rechterhand ligt tegen zijn hals. Met haar linker houdt ze de man zijn rechterarm vast. Ze hebben contact. Ze zijn intens samen. De hele foto straalt compassie uit. Er is niets om bang voor te zijn. Een vrouw die een man troost. Een moderne moslimvariant op een piëta.

De foto ontroert me. De vrouw in de burka straalt met haar lichaamstaal in haar eentje meer mededogen uit dan alle kille beleidsmakers van de Nederlandse politiek.

Ik vind een burka niet mooi, maar zie geen enkele reden om er bang voor te zijn.

© Lammert Voos

Harrrrrrde aksie!

2012-02-10T07:28:00.004+01:00

Mensen zeuren een hoop. Ik ben één van die zeuren. We zijn overal tegen en niets is goed. Nu leeft er op FB een actie voor Marjolijn. Zij is ziek, zo ziek dat haar levensverwachting beperkt is. Ze verliest alles wat ze heeft, haar gezondheid, haar leven, maar de gemeente waar ze leeft vindt dat ze maar in een bejaardenwoning moet gaan wonen, voorbijgaand aan de kwaliteit van de tijd die haar nog rest. Haar man is klokkenmaker, maar hun huis met werkplaats moet het stel maar ook maar opgeven, vinden kil rekenende ambtenaren.

Het is een tendens: niemand zal sterven van de honger in bezuinigend Nederland, maar hoe zit het met de kwaliteit van bestaan? Is die JSF echt belangrijker dan de zorg en het onderwijs? Zijn protserige nieuwe stadskantoren echt belangrijker dan fatsoenlijk minima-beleid?

Het zit hem in de keuzes die je maakt en je moet ergens beginnen. Dat kan dus vanachter je laptopje en je kunt je niet verschuilen achter argumenten als dat het toch aan de strijkstok blijft hangen of dat het in de verkeerde zakken komt.

Mijn vrouw en ik doneren twintig euro. Dat kunnen we ons gemakkelijk veroorloven door gewoon een maand lang in de auto slechts 110 km per uur te rijden. Een win, win, win-situatie. Goed voor Marjolijn, goed voor het milieu en je wordt zelf ook gelukkiger als je iets voor een ander kunt doen met zichtbaar resultaat.

Vandaar dat ik besloten heb de actie met u te delen op mijn blog. Niet omdat ik u wil laten weten dat ik zo'n fantastische vent ben, dat wist u al lang, maar om u de kans te geven u ook een beetje gelukkiger te voelen.

Lammert Voos

Marjolijn’s Traplift

Doneer 5 eurocent (meer mag uiteraard ook) op rekeningnummer 145175367 tnv dhr. W. Heimans (de Klokkenmaker) ovv "Marjolijns Traplift" en geeft Marjolijn haar grootste Fijnigheidje ever.Marjolijn hoort in haar dijkhuisje met haar Klokkenmaker, niet in een gelijkvloerse seniorenwoning. Want Marjolijn is geen oudere of senior.
Marjolijn is
• Een dartelend meisje van geest
• Een heel gevoelige dame
• Een vrouw met ruimte voor iedereen
• Een mens die geniet van de kleine dingen
• Iemand die snapt hoe hemel en aarde en alles met elkaar verbonden is.
Marjolijns lijf is ziek. Zo ziek dat haar lijf dit leven eigenlijk niet meer trekt.
Marjolijn woont in een prachtig dijkhuisje, met een Klokkenmaker die van haar houdt met heel zijn hebben en houden. Kinderen en kleinkinderen die haar met liefde en zorg omringen.
En Marjolijn wil de tijd die ze hier nog mag zijn graag in dat prachtige dijkhuisje blijven.
De gemeente waar ze woont denkt daar anders over en ziet haar liever verhuizen naar een senioren woning omdat het dijkhuisje in eerste instantie niet aan te passen leek.
Dit is echter niet zo! Het kan WEL! Met speciale drempels, een rolstoel om haar overeind te houden en een traplift!
Het geldpotje van de gemeente om dit te realiseren is echter niet toereikend. Een traplift past niet meer in het budget en juist die lift geeft Marjolijn de mogelijkheid om in haar dijkhuisje te blijven.
Wij willen jullie daarom vragen een kleine bijdrage te leveren, zodat die traplift er komt en deze Dijk van een vrouw met haar Klokkenmaker in het dijkhuisje kunnen blijven, genietend van het Leven, zoals alleen zij dat kunnen.
Voel je vrij om dit bericht naar je eigen prikbord te knippen en plakken

Clusters

2012-02-09T10:44:00.001+01:00

Vijf jaar geleden had ik voor het laatst gevlogen en was ik in substantieel gebergte geweest. Wist ik veel dat dit fijne triggers zijn voor het fenomeen clusterhoofdpijn?

Ik ben een medisch wonder; verzin een zeldzame aandoening en ik heb hem. Niet omdat ik een hypochonder ben, maar gewoon echt. Schildklierziekte: check. Jicht: check. Migraine: check. Hoge bloeddruk: check. Artritis: check. Artrose: check. Aambeien: check. Meerdere milde vormen van krankzinnigheid: check.

Toen kreeg ik er dus eentje bij: clusterhoofdpijn.

Ik kan u garanderen: dat wilt u niet. En ik ook niet. De samenvatting van dit fenomeen: er zit iemand met een ijspriem achter één van je ogen te wrikken, je wilt met je hoofd tegen de muren slaan om het te stoppen en je jankt van de pijn als een dolle hond. Pijnstillers werken niet.

Er zijn een aantal remedies: zuivere zuurstof en jezelf injecteren met imigran bijvoorbeeld. Dat laatste deed ik. Zo zat ik destijds op de verjaardag van mijn moeder met de broek op de enkels mijzelf in mijn dij te prikken. Heel charmant. Gelukkig ketste ik niet af op een borrelnootje. Men vond overigens dat ik heel mooie benen heb.

Vorige maand heb ik weer eens gevlogen en ben ik in dezelfde substantiële bergen geweest als vijf jaar geleden. En jawel, deze week waren de tekenen onmiskenbaar: verstopte neus aan één kant, hevig tranend en bloeddoorlopen oog, zware hoofdpijn boven dat oog. Maar hosanna, dit keer zette het niet door. Geen enkele keer.

Niet alleen pijn komt in clusters, geluk ook.

© Lammert Voos

Wach

2012-02-08T09:01:00.001+01:00

We worden gewekt door een blaffende hond.
Een ijzige noordooster wind blaast over mijn voeten.
In de uiterwaarden wordt geschoten.
Wee de ganzen.
Jengelend slaat een motorzaag aan.
Werklieden rooien de bomen op de hoek van de straat.
De overbuurman staat voor het raam te kijken met zijn kleinzoon op de arm.
De buurvrouw staat er met haar neus bovenop.
Haar nieuwsgierigheid kent geen grenzen.
Gister hoorde ik haar nog rochelen en hoesten alsof haar longen een dansje maakten.
Mijn vrouw zet koffie.
Die hebben we nodig.

© Lammert Voos

Kots

2012-02-07T09:46:00.000+01:00

Gisterochtend werd ik op nuchtere maag getrakteerd op een cadeautje van de honden, maar dat was nog niets vergeleken bij wat de Volkskrant mij vanochtend op de ontbijttafel presenteerde.

Laatstelijk mochten wij ons al verheugen in een artikel in de zaterdagse kleurenbijlage van deze ‘kwaliteitskrant’ over een meneer die een verkoopster bij een juwelier met de hand bevredigde. Nu verliezen bladen als Playboy en Penthouse al jaren abonnees, maar dat is de redactie van de VK kennelijk ontgaan. Net zoals ze het ontgaan is dat het hier een verzonnen lulverhaal van de ergste soort betrof. Puberfantasieën van een middelbare man.

Vroeger had ik een schoonmoeder die al eens verzuchtte dat er niets zo erg is als het gezeur van een middelbare man met een midlifecrisis.

Ik ben even afgedwaald maar kom nu terug op de ontbijttafel hedenochtend. Vanochtend in de VK een artikel over ene Ad Franssen, die kennelijk schrijver is, die in tien richtlijnen uitlegt hoe je de midlifecrisis omzeilt. Het is het bekende verhaal: ga geen bindingen aan, neem een jonge vriendin, ga met antirimpel crèmes in de weer en al meer van dit soort fraais. Het is van een hemeltergende oppervlakkigheid en de interviewster stelt in het artikel geen enkele kritische vraag.

Volgens Franssen praten middelbare mannen altijd over zevenentwintigjarige vrouwen en het verlangen daarnaar. Nu ben ik zelf middelbaar en de meeste van mijn vrienden ook, maar wij praten nooit over jonge vrouwen. Onze dochters zijn namelijk ook jonge vrouwen en bovendien zijn wij allemaal, zonder uitzondering, tamelijk tevreden met de vrouwen van onze eigen leeftijd. Daar kun je namelijk naast neuken nog iets mee doen wat Franssen in zijn leven moet ontberen.

Namelijk een gesprek met een vrouw voeren op basis van gelijkwaardigheid.

En als er al zoiets als een midlifecrisis bestaat, heeft dat volgens mij meer te maken met de verbijstering die je voelt ten opzichte van kranten die denken dat mensen zitten wachten op dit soort ranzigheid. En de nog grotere verbijstering die je voelt ten opzichte van mensen die daar ook ècht op zitten te wachten.

Persoonlijk prefereer ik de hondenkots.

© Lammert Voos

Pardon?

2012-02-06T09:41:00.001+01:00

Als je eens echt goed moedeloos en somber wilt worden moet je reacties op berichten van krantensites gaan lezen. Zo maak ik regelmatig de stomme fout om reacties op mijn stadsgedichten te gaan bekijken. Daar zitten hele mooie tussen, maar ook die reppen over ‘zonde van het geld’ en onverbloemd ‘sodemieter op met je kutgedichten.’

Dat levert een gekrenkt ego op en verder? Ach. Het zal ook wel. Who cares?

Ernstiger was het gesteld met de reacties op de site van het Deventer Dagblad op het bericht dat de gemeente Deventer de petitie voor een generaal kinderpardon voor asielzoekers had ondertekend. Ook kinderen zijn uitvreters, blijkt de algemene tendens in die reacties. Niet binnenlaten. Oprotten allemaal. Wegwezen! Er wordt nog nèt niet om vergassing gevraagd. Genade voor kinderen? Kinderrechten? Kom nou, wat een flauwekul.

Als ik dat lees, word ik pas echt somber. De zgn. financiële crisis zullen we wel overleven, maar deze morele crisis is veel zorgwekkender. Men zeurt hier een hoop over treinen die niet rijden, over pensioenen die omlaag gaan, over arme wilde diertjes die verhongeren als het winter is, maar dat is volstrekt zonder betekenis als we niet bereid zijn kinderen te beschermen en de rechten van het kind te waarborgen.

© Lammert Voos

Wak

2012-02-04T19:11:00.001+01:00

Er zijn mensen die nu ongetwijfeld van hun stoel vallen van het lachen, maar vroeger kon ik heel aardig schaatsen. En ik deed het ook graag. Nu, dertig jaar en evenveel kilo en een paar wrakke enkelbanden later sta ik slechts aan de zijlijn het hedendaagse schaatsgebeuren met verbijstering te aanschouwen.

Het was vroeger namelijk zo dat je nu en dan flink op je bek flikkerde (subtieler mag dat in dit verband niet omschreven worden), met je harses op het ijs stuiterde, polsen brak, schaafwonden opliep op bevroren sneeuwranden en na een schaatstocht met bevroren oren, vingers, lippen, neuzen, tenen en piemels (1 pp) thuiskwam. Dat hoorde gewoon bij de heroïek van het schaatsen. Jongens werden kerels op de schaats, meisjes werden stoere mokkels en we waren allemaal zo hard als staal en immer voorbereid op een eventuele Elfstedentocht.

Dat ik me de Elfstedentochten die tijdens mijn jeugd verreden werden vanwege even heroïsche dronkenschappen niet kan herinneren is bijzaak.

Nu heeft de veiligheidsindustrie zich op het schaatsen geworpen. Er zijn wakcursussen. Er zijn valhelms. Er zijn wetsuits. Er is thermoskleding. Een kind dat voor het eerst de ijzers onderbindt wordt doorgaans begeleid door twee ouders en acht grootouders (echtscheidingsgeneratie) en wordt derhalve compleet aan het zicht ontrokken en ziet zelf ook geen ijs. Laat staan een wak.

Waar is de levensvreugde na het opduiken uit steenkoud water onder het ijs vandaan. Je hebt God verslagen, je leeft, je leeft, hahahaha! Jij tegen de natuur, jij de oerman of oervrouw, jij, de bikkel der bikkels die druipnat, halfbevroren, maar gelukkig naar huis schaatst.

Nee, wakken mogen niet meer. U krijgt een veiligheidswaarschuwing. Angst regeert.

De wereld was altijd al groot en angstig, maar de hedendaagse mens leeft steeds meer met de illusie dat ze die kan beheersen. Natuurlijke selectie bestaat niet meer. Avontuur bestaat niet meer. Vandaar een land vol met angstige, klagende mensen. Ik zie het er dan ook nog van komen dat kinderen alleen nog als Michelinmannetjes of vrouwtjes een speeltuin binnenmogen. Dat als er een kind van het klimrek lazert, het net zo hard terugstuitert.

Mogen we in godsnaam nog ergens dood aan gaan? In een wak kan dat gratis. En hoe vaak ligt er nou eigenlijk natuurijs?

© Lammert Voos

Glas

2012-02-03T09:55:00.001+01:00

Voetstappen knerpen in bevroren gras.
Adem in fijne wolken, scheermessenkou, longen splijten.
De lucht, helder, koud, ongenaakbaar.
De oostenwind voert de dieselmotor van de pont.
Haar kabel trekt knarsend strak.
Windwakken in ondergelopen veld.
Ik betreed en scheuren kruipen arglistig naar de voeten.
Eenden vluchten schaatsend tussen maïsstoppels weg.
Het water daalt, krimpt, kraakt en knalt.
Aan de dijk zilveren eekhoorntjesbrood.
Hardvochtig stroomt de rivier.
Ontoegeeflijk, onvermurwbaar.
Noordwaarts. De blik. Gericht.
Altijd noordwaarts.
Mijn natuur is glas.

© Lammert Voos
Foto: © Saskia van Nijen

Stadsgedicht

2012-02-01T16:36:00.001+01:00

In dezelfde week dat de sluiting van diverse jongerencentra aangekondigd wordt vanwege geldproblemen keurt het college van Deventer het peperdure ontwerp van een nieuw stadskantoor goed. Overal valt het woord 'crisis' en worden bezuinigingen aangekondigd die vooral de zwaksten in de samenleving treffen. Hoe verhouden deze berichten zich tot elkaar?

Prestige

de jeugd heeft de toekomst,
maar dan wel op straat, terug
naar de jaren tachtig, bezuinigen
op de menselijke maat, maar voor
prestige is er altijd geld genoeg

de snijdende oostenwind haalt
de zwervers binnen, maar hoe lang
bestaat deze zorg nog, de gemeente,
ooit artikel 12, nu armoedig qua
moraal, lege kantoorpanden genoeg

maar bestuurders, zien liever nieuwe
gevels ingevuld en toeristen komen toch
niet in de verpauperde wijken, zelfredzaamheid,
de buikriem aantrekken, het bekt beter
dan laat ze maar aan hun lot over

de ijssculpturen van Zwolle krijgen navolging
in onze stad, met bevroren daklozen op de trappen
van het nieuwe kantoor, bezuinigingen hebben
immers hun prijs en een nieuw stadskantoor ook,
maar waarschijnlijk vinden ambtenaren dat een

onredelijk vergelijk

© Lammert Voos

Veurpruifke

2012-01-31T10:44:00.002+01:00

Het openingsgedicht van mijn Groningstalige bundel Mien zinloze aanwezeghaid die 27 april verschijnt bij De Kleine Uil.

Nemesis

k heb doezenden leutje stainen ofbikt en
der veur joe op wierde n kerk mit baauwd;
mien veurgeslacht laag der al n aiveghaid
begroaven, mor dikke boeren wollen joen
koale graf nait zain en metselden roamen
op t noorden dicht, tegen wiend vanof
t Wad, zoas ze lafharteg zeden, en op veurste
baanken wer fluusterd over ons minneghaid
en ze legden stuvers ien gaangpad om te
kieken of wie dij sums zulf ien buus staken

mor ik hufde joen sinterij nait,
k haar woorden

© Lammert Voos

Tatoe

2012-01-28T10:00:00.001+01:00

In de Volkskrant van vandaag een foto van de tatoeage van een oude dame. Zij heeft op haar linkerborst laten zetten dat ze niet gereanimeerd wil worden.

Ik heb ook tatoeages. Die heb ik in een grijs verleden laten zetten. Ze hebben echter niet zo’n intrinsieke betekenis als die van de oude dame. Onlangs heb ik nagedacht over het plaatsen van een nieuwe, maar ik vind een vijftigjarige die zich laat tatoeëren iets infantiels hebben. In het geval van de oude dame vind ik dat in het geheel niet, integendeel, ik sympathiseer met de gedachte erachter. Wellicht een idee voor mezelf als ik tachtig ben.

Uiteraard wordt de rechtsgeldigheid van de tatoeage in twijfel getrokken. Er wordt als argument gebruikt dat de oude dame zich nog best zou kunnen bedenken. Zelfs de dood heeft kennelijk rechtsgeldigheid nodig in dit land. Vrije wil wordt een farce omdat een ieder de letselschadeadvocaten vreest.

Ik weet heel zeker dat die oude dame langer over het plaatsen van haar tatoeage en de betekenis erachter heeft nagedacht dan ik destijds.

© Lammert Voos

Il Piratino

2012-01-27T19:53:00.002+01:00

Eerlijk delen

2012-01-27T10:45:00.000+01:00

Ze zag hem vanachter haar gordijnen al dagen door de straat scharrelen, alle vuilnisbakken nauwgezet doorzoekend.
Dat vervulde haar met walging, maar ze had ook best met hem te doen.
Ze wilde hem helpen, maar ze was bang dat als ze hem geld gaf hij daar drank, of erger nog, drugs voor zou kopen.

Daarom besloot ze het op haar eigen manier aan te pakken.
In de buurtsuper kocht ze een plastic tas vol blikken soep, groente, krielaardappeltjes, knakworst en ham.
Toen ze hem weer zag stapte ze vol goede moed en monter met de volle plastic tas op hem af.

Van dichtbij zag hij er nog beklagenswaardiger uit dan van dichtbij.
Zijn haar hing in vuile slierten langs zijn jukbeenderen en zijn baard zat vol dikke klitten.
Hij stonk.
Hij had heldere blauwe ogen.
Maar toen ze hem de tas toestak zag ze die vertroebelen en zijn gezicht betrok bovendien.

Het is ook nooit goed. Haar ouders. Teleurstelling over haar keuzes. Geen carrière, geen kleinkinderen. Boekhoudster in een voorstad. Niets om trots op te zijn. Niets om over op te scheppen tegen de buren. Geen ingeloste verwachtingen. Ze voldoet niet. Ze is een teleurstellende dochter, een teleurstellend mens.

Defensief snauwde ze de zwerver toe.
‘Is het meneer niet goed genoeg?’
Hij glimlachte minzaam van tussen zijn klitten.
‘Dat is het niet. Ik heb geen blikopener, geen pannetje, geen vuur en bovendien ben ik vegetariër.’
Ze voelde zich verschrompelen en door de grond zakken.
‘Maar kunt u misschien ook een eurootje missen?’

© Lammert Voos

Vergeten namen (3)

2012-01-15T13:31:00.001+01:00

De grootste vergeten held die ik ooit gehad heb is Bram Bongers. Misschien kent u hem als Fred Kaps. Eigenlijk ben ik hem nooit vergeten, maar aangezien ik de enige moderator van dit blog ben, permitteer ik me de vrijheid hem er bij te slepen.

Kaps was vroeger wereldkampioen goochelen, in de tijd dat men geen windmachines had en het haar nog gewoon op het hoofd plakte met brylcreem. Hij was zo ontzettend vingervlug en behendig dat hij zelfs optrad in de Ed Sullivan-show in de VS.

Toen ik nog een jochie was, kaartte ik veel met mijn oudere zusters en broer. Als het mijn beurt om te schudden en delen was strooide ik de kaarten in het rond en lachte dan schaapachtig en zei: ‘Fred Kaps.’ Mijn broer vond dat stom (was het ook), maar mijn zusters lagen dan in een deuk van het lachen.

Wat zij niet wisten, was dat ik uren op mijn onhandigheid zat te trainen en aldus precies bij het elkaar graaien van de kaarten wist waar ik wàt had ingestoken. Zo kon ik winnen. Ik was en ben een slechte verliezer. Sportiviteit is voor watjes. Het hele leven is één grote competitie en als je altijd een ander voor laat gaan, kom je zelf nooit door die draaideur.

Ik heb in mijn leven maar één keer geklaverjast met vrienden en hoewel ik een briefje met de punten moest gebruiken, won ik ieder potje. Mijn vrienden schreven dat toe aan beginnergeluk. Ik wist wel beter.

Er zullen nu ongetwijfeld lezers zijn die denken dat ik dit allemaal verzin en dat mag. Bij mij weet je nooit wat echt is en wat ik verzonnen heb. Ik ben immers een beroepszwamneus. En best een goede, al zeg ik het zelf.

Soms weet ik zelf niet eens meer wat ik nou verzonnen heb en wat echt gebeurd is. Dan wordt het tijd om op vakantie te gaan.

Tot over een tijdje.

© Lammert Voos

Vergeten namen (2)

2012-01-15T13:12:00.001+01:00

Na mijn vorige blog begon het tussen de hersenkwabben vreselijk te borrelen. De ene vergeten naam na de andere kwam bovendrijven en bij al dat gedrijf dreig ik zelf bijkans te verzuipen.

Ineens was daar Nikita Chroetsjov, de Sovjetleider die Stalin opvolgde en eveneens grote zuiveringen doorvoerde. Berucht om zijn boerenlullengedrag en navenante uitspraken. Eigenlijk van voor mijn tijd, maar toch. Geen held, wel een aansprekende figuur, maar niet minder een massamoordenaar en despoot dan zijn voorganger.

Dichter bij huis dreef Hugo Walker. Waar is die eigenlijk gebleven? In een tijd dat we geteisterd werden door sportcommentators als Evert ten Napel, was Hugo een verademing. Mijn vrienden en ik, wij waren fans van Hugo en wij imiteerden hem wanneer wij konden.

‘Komt dat biehier!’

Gek genoeg associeerde ik Pierre Trudeau, voormalig premier van Canada met taalstrijd. Niets is echter minder waar. Trudeau was een flamboyante man die veel gedaan heeft voor de emancipatie van homoseksuelen in zijn land.

Over zijn schouder gluurt nu ineens de Zuid-Afrikaanse dokter uit Beaufort-West, die de eerste openhartoperatie uitvoerde. De naam die daar bij opborrelt, is dokter Bernhard, maar dat zal wel niet kloppen.

Kom, help eens even mensen. Dokter Spock is het niet, maar het lijkt er wel op.

© Lammert Voos

Vergeten namen

2012-01-15T11:06:00.001+01:00

In een piepklein berichtje las ik dat Rauf Denktash, leider van de Turks-Cyprioten is overleden. Hij was hard–line nationalist die tot zijn dood dwars lag bij het zoeken naar een oplossing in het conflict tussen Turks-Cyprioten en Grieks-Cyprioten.

Denktash is een naam uit mijn jeugd. Zo’n naam die bij je ingesleten is, uiteindelijk vergeten, maar direct aan de oppervlakte komt drijven bij zo’n bericht.

Jasjin is ook zo’n naam. Maar Jasjin valt niet te vergelijken met Denktash, het is het positieve spiegelbeeld van Denktash. Waar alles aan Denktash stond voor wat je dacht dat slecht was, stond Jasjin voor alles wat je dacht dat goed was. Jasjin was een jongensdroom, een held.

Lev Jasjin was de keeper van het nationale elftal van de Sovjetunie tot 1971. Hij was voor ons de beste voetbalkeeper die ooit bestond. Hij was enorm lenig en had onnatuurlijk snelle reflexen. Ik meen mij te herinneren dat hij vaak met één hand ballen stopte, hetgeen nonchalant overkwam, maar hij was verre van dat.

Ik had een oom die keeper was van FC Zeester uit Zoutkamp. Hij spiegelde zich aan Jasjin en was geen slechte keeper. Mijn broer werd ook keeper en volgens mij was dat mede te danken aan het feit dat hij een bewonderaar van Jasjin was. Ook mijn broer was een goede keeper en hij stond nog een paar treden hoger dan mijn oom, want hij keepte bij Hubert Sneek in de hoofdklasse.

Nu zou ik tot een afronding van dit stukje moeten komen. Een punt moeten maken, een grap moeten maken, urgentie moeten geven aan dit schrijfsel. Helaas. Ik kom niet verder dan de conclusie dat er namen zijn die je denkt kwijt te zijn, waar dan veel herinneringen aan blijken te kleven als je ze terugleest. Er zullen ongetwijfeld veel van die namen in je onderbewustzijn liggen te sluimeren.

Maar die ben ik even vergeten.

© Lammert Voos

Boem is ho

2012-01-13T10:15:00.001+01:00

Gister stond ik samen met vrouw en dochter in Zwolle in de auto keurig te wachten voor een stoplicht, zoals mij geleerd is, toen we vol van achter geraakt werden. Dank God voor neksteunen en autogordels. Ik heb de man die ons torpedeerde nooit zien aankomen, zoveel vaart had hij.

In crisissituaties word ik meestal onnatuurlijk rustig en beheerst en nu was dat niet anders.
De heikneuter die uit de auto die ons raakte klom, was een gluiperd van het zuiverste water (om Wim Sonneveld even te citeren) en ik maande hem om me te volgen naar het benzinestation. Een druk kruispunt is geen goede plek om geschillen te slechten en problemen op te lossen.

De gluiperd wist niet wat een schadeformulier was, had geen papieren en moest even ‘zijn advocaat’ bellen. Ik hoorde hem afsluiten met ‘o, ik moet dus niets tekenen?’ Voor mij het signaal om mijn vrouw te roepen, want mijn adrenaline steeg enorm vanwege het rare stuitergedrag van de gluiperd.

Binnen in het benzinestation vulden we het schadeformulier in dat de gluiperd toch wel bleek te hebben. De gluiperd bleef ondertussen irritant doen en ik verdacht hem ervan bewust obstructie te plegen. Dat bleek ook uit het feit dat hij weigerde het schadeformulier te ondertekenen.

Nu ben ik erg beschermend naar mijn geliefden toe. De gluiperd had met zijn onbeheerste rijgedrag twee van mijn geliefden in gevaar gebracht. Bovendien ben ik een zoon van Jacobus Voos, een man die berucht was vanwege zijn drift. ‘Even een Jacobusje doen,’ betekent dan ook dat je explodeert. Ik deed een beheerst Jacobusje, want ik greep de gluiperd alleen bij zijn jasje, om hem te beletten de plaat te poetsen. Ik moet bekennen dat mijn zelfbeheersing onbewust was, want ik handelde op instinct.

Na mijn belofte de politie in te schakelen, tekende hij alsnog, en ging hij er als een haas vandoor, op weg om nieuwe rampen te veroorzaken. Later kwamen mijn vrouw en ik tot de conclusie dat de gluiperd waarschijnlijk onder invloed van coke of speed was. Daar wij niet al te veel schade aan de auto hadden en ook niet al te veel nadelige invloeden van de aanrijding dachten te ondervinden hadden we besloten ons er niet meer mee bezig te houden.

Maar nu ligt mijn vrouw op de bank met zere schouders en nek en vanmiddag gaan we naar de dokter. En diep binnenin mij zeurt het dat ik eigenlijk een volledige Jacobus op de gluiperd had moeten loslaten. Rancune is mij niet vreemd

En boem is immers ho.

© Lammert Voos

Zeiken

2012-01-12T20:38:00.000+01:00

Je leert jonge mannen die bol staan van testosteron hoe ze mensen moeten doden.
Dat doen ze daadwerkelijk in een extreem land, onder extreme omstandigheden in een extreme oorlog.

Grenzen vervagen onder extreme omstandigheden. Dat is altijd al zo geweest en zal altijd zo blijven.

De jonge mannen in kwestie doodden een aantal andere mannen, de vijand zogezegd. Daarvoor waren ze daar immers. Maar vervolgens halen ze hun geslachtsdelen uit hun broek en plassen over de lijken van die vijanden. En dat zetten ze op internet. Want zoiets is grappig, denken ze. Dus ziet iedereen op de hele wereld dat. Verontwaardiging alom.

Op het nieuws worden de beelden ook uitgezonden. Niet de onteerde bebloede lijken worden weggeblurd, maar de geslachtsdelen. Die zijn kennelijk schokkender dan die lijken.

Schendingen van de integriteit van mensen zijn aan de orde van dag tijdens een oorlog. En het waterboarden van levende mensen is niet minder mensonterend dan het bepissen van doden. En wie herinnert zich My Lai nog? Of Rawagedeh?

Men wil het alleen niet zien op het scherm van de laptop op de keukentafel.

© Lammert Voos

Stadsgedicht

2012-01-10T10:24:00.001+01:00

Hoog water

in de lentegroene weilanden rond de stad,
het is toch al januari, zwanen als slordig opgezette
sneeuwbeelden grazend tegen gewoonte in,
terwijl op de dijken langs de rivier dagjesmensen
staren over de watervlakte, zwijgend in het besef
dat zij die niet beheersen en de ganzen vliegen
boven hun hoofd in perfecte V-vorm, noord-zuid,
het verloop steeds warriger nu lente, winter en
herfst in één seizoen tegelijk worden vervat;
zij worden niet meer bejaagd door dwangarbeiders
in Siberië, zijn ontsnapt en strijken neer in de
uiterwaarden en weilanden, waar de regelzucht
ze alsnog bejaagt; dieren en mensen onderdeel
van elkaar, de stad als eiland in de tijd, de zandzakken
op de kades symbool voor de vruchteloze pogingen tot
het bedwingen van de getijden en het water zal weer
dalen, in de bodem zakken, rusten bij het gebeente
in de voorouderlijke klei,
tot ziens dan maar weer

© Lammert Voos

Rondje

2012-01-10T09:42:00.001+01:00

Als ik de televisie aanzet val ik per ongeluk midden in het programma Sterren.nl van de Tros.
Alles aan dat programma is platvloers, lomp en grof: het publiek, de decors, de muziek.
De mensen dansen statisch als baggerschuiten op een kanaal.
Een man met een bierpens waar ik drie keer in pas kweelt over ‘een laatste rondje.’
Drankzweet parelt op zijn gezicht.
Zijn stem vibreert op de gekste momenten, ik geloof dat dit de momenten zijn waar emotie om de deur komt kijken.
Gezelligheid en emotie op de Nederlandse wijze doen je ernstig verlangen naar de Apocalyps.
Als ik de televisie uitschakel, zingt de dikke man gewoon verder door de muur.
‘Doe me nog een laatste rondje, voor we ons als lemmingen van een klif storten.’
Dat laatste verzin ik.
De rest niet.
Zelf drink ik al een aantal jaar niet meer.

© Lammert Voos

Water en wind

2012-01-06T10:12:00.001+01:00

Het zijn vaste waarden in Nederland: als het niet waait dan regent het wel. In het noorden heb je altijd tegenwind. Dat staalt de karakters. Cliché? Jazeker.

De afgelopen dagen hebben we noordwesterstorm gehad in combinatie met veel regen en springvloed. Het water kan niet meer weg en stijgt onontkoombaar. Dat is niemand ontgaan, zeker niet de hysterische media die van gekkigheid geen cliché onbenut laat.

‘Onze eeuwige strijd tegen het water.’

Hoezo strijd? Wij polderen en passen ons aan. Nederland is het land van de maakbaarheidgedachte, het land van de controlezucht. Het land van meeveren en de regels aanpassen als dat zo uitkomt.

‘Onze eeuwige strijd tegen het water,’ is een regeltje dat onze windvaantjesmentaliteit een heroïsch tintje moet geven.

Berend Botje en Hansje Brinker, ultieme lulligheidsymbolen zijn veel Nederlandser dan Piet Heyn, onze laatste echte zeeheld. Zijn daden benne groot, weet u wel?

Vinger in de dijk of vinger in de neus, wat maakt het uit, die wateroverlast waait ook wel weer over. En dan gaan de clichés over dit onderwerp ook weer in de kast tot de volgende keer dat de angst en sensatiezucht weer voorzien dienen te worden van heldenexcuus.

© Lammert Voos

Doen

2012-01-05T10:43:00.000+01:00

‘Das wel hail wat aans, as doen ien Oskerd.’ Schreef vriend Jan de Jong me naar aanleiding van mijn vorig stuk. Doen ien Oskerd (Dronken in Usquert) ben ik nooit geweest, maar wel daar vlakbij, in Rottum.

Mijn oom G. woonde daar met zijn destijds nieuwe vrouw en ik ging daar logeren. Ik snap nog steeds niet dat dit van mijn ouders mocht, want oom G. dronk stevig en nam het niet altijd even nauw met de regels. Ik herinner mij grote witte boterhammen met ham en mosterd die mijn verse tante voor mij maakte. Ik herinner mij de overbuurman, een radiopiraat met een schurftig zoontje dat zo uit Deliverance was weggelopen. Ik herinner mij de inname van mijn oom. Hij begon met een kistje Keller-pils en beëindigde zijn sessies altijd met een liter jenever.

Hij reed ‘s ochtends naar een café in een dorp in de buurt om zijn drank te kopen. Welk dorp weet ik dan weer niet. Het geheugen is een wispelturige hoer. Ik mocht mee in zijn grote Opel Rekord. Hoe oud zal ik geweest zijn: 10, 11, 12? In dat café dronk oom G. zich in met kleintjes pils uit de tap. Ik mocht er stiekem ook een paar. Samen zaten we achter de gokkast om zijn financiële problemen in stand te houden. Daarna zeulde hij het kratje bier mee en smeet dat nonchalant in de kofferbak van zijn auto.

Als we bij zijn huis terug waren kreeg hij steevast ruzie met zijn vrouw. Dat was een lawaaiige aangelegenheid, want zij schreeuwde nogal. Ze vond dat hij te vroeg en te veel dronk, hoewel ze zelf ook een stevige drinker was. Helemaal zeker weten doe ik het niet, maar ik dacht dat ze zich uiteindelijk dood gezopen heeft. Dood is ze in ieder geval.

Oom G. was geen vervelende man, hij was alleen grenzeloos. Hij was grenzeloos in zijn vrouwenliefde, in zijn alcoholisme, in alles. Hij was een charmante man met veel praatjes en hoewel ik in verleden tijd spreek, leeft hij nog. Hij zit in een verzorgingstehuis en zijn zaakjes worden bestierd door een ex-vriendin. Die trouw zegt iets, maar wat precies, weet ik niet.

Uiteraard heeft oom G. Korsakov. In zijn geval is het geheugen vooral een wraakzuchtige hoer.

© Lammert Voos

Proost

2012-01-04T09:32:00.001+01:00

Hier in de omgeving hebben de woningbouwverenigingen een convenant gesloten dat mensen die er een wietplantage op na houden direct uit hun woning gezet kunnen worden. Telers tappen vaak illegaal stroom af, hun product stinkt, het is brandgevaarlijk en het mag gewoon niet. Waarom dan niet? Omdat wij het zeggen. Punt uit.

Nu valt overlast door blowers veroorzaakt te verwaarlozen. Blowers doen vooral zichzelf schade, vanwege het hoge THC-gehalte van de wiet, dat leidt tot psychoses. Verder word je vooral heel passief van blowen.

Ikzelf hou niet van blowen. Ik vind het stinken en rond de mensen die het telen hangt altijd een crimineel luchtje. Vroeger had ik daar overigens veel minder problemen mee en ik herinner mij menig uurtje die ik in totale onmacht op de bank doorbracht, me verwonderend over ieder scheurtje in het plafond, maar niet bij machte datzelfde scheurtje te beschrijven.

Nee, dan drank. Als je drinkt, durf je alles. Durf je net wat harder te rijden in je auto; durf je je vrouw een ros voor haar kanis te geven; flink op te scheppen op feestjes; de lekkere buurvrouw in de kont te knijpen op de buurtbarbecue; de ambulancebroeder aanwijzingen te geven als je broer een hartaanval heeft gehad en als hij die niet opvolgt een knal voor zijn kanis te geven. Die knal had je inmiddels immers al geperfectioneerd op je vrouw, dus het effect is maximaal!

Maar dat is allemaal reeds zo sociaal geaccepteerd dat de overheid alle antialcoholcampagnes op televisie alsmede de voorlichting erover wegbezuinigd heeft. Ik bedoel maar, als je in een volkswijk (prachtig!) woont, heb je immers toch al nooit hersencellen gehad om kapot te zuipen. Je bent bovendien arm, dus geen volwaardige burger en hypotheekrenteaftrek is niet aan jou besteed en je stemt toch al op een partij met een ex-politieagent die bezopen in de auto zijn collega’s meed en in bezopen staat een ober bedreigde. Prima om je mee te identificeren toch?

Afgelopen oud & nieuw was het meeste geweld weer alcoholgerelateerd, maar wat geeft dat nou, drank is maatschappelijk aanvaard. Maar zojuist schoot mij een briljant idee te binnen. Als we nou in al dat vuurwerk dat afgestoken wordt eens de zuiverste nederwiet stopten en dat mee laten verbranden bij het afsteken. Een zalige rustigmakende wolk THC verspreid zich over Nederland en alle schade blijft beperkt.

Of zou de overheid dat niet goed vinden om de doodsimpele reden dat men dan de accijns op het opgezopen goedje moet missen?

Ergens kleeft er een onfris luchtje aan. Aan alles.

© Lammert Voos

Ik word genoemd!

2012-01-03T01:04:00.001+01:00

Open publication - Free publishing

Vuurwerk

2011-12-31T08:59:00.002+01:00

Het knalt buiten.

In de bergen rond de stad staat het geschut dat haar granaten onophoudelijk op de huizen doet neerbeuken.
Als je slechts één knal hoort, is dat het schot van een sluipschutter.
Hoor je dat schot, dan is het toch al te laat.
Granaten hoor je tenminste aankomen.

Het knalt buiten.

Jaarwisseling bijna twintig jaar later.
Hij zit trillend onder de tafel met zijn handen over de oren.

© Lammert Voos

Tolerant

2011-12-28T10:19:00.001+01:00

Mijn vader zaliger zat altijd verstopt achter zijn krant zich vreselijk te ergeren aan de buitenwereld. Je kon zijn ergernis peilen aan het geritsel van die krant. Als dat erger werd kon je wachten op een explosie. Het was beter dat je dan niet in de buurt was.

Ik heb mij ooit heilig voorgenomen niet zo te zijn en hoewel ik op internet wel heel veel mopper en scheld, gaat me dat ondanks mijn overgevoeligheid doorgaans redelijk af. Een potje schelden op dit blog, bijvoorbeeld, doet wonderen voor me. Dan ben ik het kwijt en kan ik in de realiteit gemakkelijker mijn schouders optrekken.

Momenteel wordt het me niet gemakkelijk gemaakt, want de buren hebben weer eens oorlog met elkaar. Eergisternacht is het snoer van de buitenkerstverlichting van onze bejaarde buurvrouw doorgeknipt. Ik heb mijn vermoedens wie dat gedaan heeft, maar de buurvrouw weet het ondanks ontbrekend bewijs heel zeker.

Aangezien zij het buskruit ook niet uitgevonden heeft treitert ze vrolijk terug. Waarop de mensen daarnaast terugtreiteren. Treiteren doe je met lawaai. Harde muziek, getimmer, geschreeuw. Maar lawaai discrimineert niet. Wij worden niet buitengesloten.

Toch blijf ik mijn krant gewoon plat op tafel leggen.

Daar lees ik over ultraorthodoxe Joden in Israel die bang zijn dat ze spontane zaadlozingen krijgen van kleine meisjes die in kleine meisjeskleren over straat lopen en daarom diezelfde kleine meisjes bedreigen en bespugen.

Mijn buren realiseren zich niet hoe gelukkig zij zijn in een land te kunnen wonen waar getolereerd wordt dat zij zo vreselijk kinderachtig doen.

Ik wel.

© Lammert Voos

Mild

2011-12-27T10:27:00.001+01:00

Onze buurvrouw ligt niet goed in het dorp, want ze is soms een beetje druk en moeilijk. Het dorp gaat er voor het gemak, of uit dommigheid, vanuit dat ze dat doet uit slechtigheid. Dat er misschien andere zaken ten grondslag aan haar gedrag liggen wil men niet zien.

Vannacht heeft men de snoeren van haar buitenkerstverlichting doorgeknipt. Ik denk wel te weten wie het gedaan heeft. Een gezin met drie zwakbegaafde kinderen. Pa in de groenvoorziening, ma schoonmaakster bij een boer.

Maar ja, je kunt het niet bewijzen. En dat is eigenlijk maar goed ook.

Ik word er niet milder op met het stijgen der jaren.

© Lammert Voos

Alter Ego

2011-12-26T13:25:00.003+01:00

Kent u Louis Nanet? Nee? Dat is het alter ego op FaceBook van schrijver David Pefko. Nanet is een lompe vijftiger die goed is in alles wat Onze Lieve Heer verboden heeft. Ik vind dat wel leuk, een beetje spelen met imago.

Zo presenteer ik mezelf in de media als ruig grofgebouwd buitenmens met buks en honden die altijd gekleed gaat in houthakkersbloes. Ik ben brutaal, koppig, eigenzinnig en mopper heel wat af op Internet. Ik heb over alles en iedereen een mening en durf alles te zeggen. Afijn, u hebt de foto’s wel gezien.

Maar bij dezen beken ik u dat niet ik op deze foto’s staat maar Hannes uit Usquert. Hannes was een licht autistische radiopiraat met een voorliefde voor knakworst toen ik hem ontmoette. Omdat ik een sociale fobie heb, heb ik Hannes ingehuurd om voor mij alle mediadingen te doen.

Als u mij in het openbaar tegenkomt, ben ik het niet, maar Hannes.

Hannes woont tegenwoordig bij ons op zolder en is nog steeds licht autistisch, maar als ik hem maar voldoende knakworst geef is hij uiterst kneedbaar en trainbaar. Hij knutselt daar wat aan oude radio’s, maar als hij slaapt maak ik de dingen die hij gerepareerd heeft weer onklaar. Je moet zo’n jongen toch wat bezig houden.

Zelf ga ik dagelijks naar de sportschool. Ik wil er namelijk wat gewicht bij hebben, maar dat lukt maar niet. En nu begin ik te merken dat ik wat jaloers begin te worden op Hannes. Het is namelijk zo dat alle lof die mij toekomt nu naar Hannes gaat. Ik kan daar maar slecht tegen. Daarom plaats ik voor één keer een foto van de echte Lammert Voos.

Jaloers zijn op iemand die je verzonnen hebt. Hoe verzin je het?

© Lammert Voos

April...

2011-12-25T09:55:00.002+01:00

Stadsgedicht

2011-12-24T19:11:00.002+01:00

Op de valreep van 2011 nog een stadsgedicht.
Vrijdagavond 23 december vond een wilde achtervolging plaats om en nabij de snelweg A1 bij Deventer waar waarschuwingsschoten werden gelost door de politie bij hun jacht op vermeende drugsdealers.

Gunfight at the A -one Corral

langs de A1 worden tribunes
gebouwd voor de sensatiezoekers
die niet genoeg hebben aan internet, televisie,
Dickens of een steltenfestijn; u kunt
het niet zo gek bedenken en het
gebeurt in de stad, toch?

langs de A1 gebeurt het
de nieuwe markt, alles te koop
Poolse hoeren, dope, een wip in een camper,
belastingvrije sigaretten en drank,
gelukkig hebben we die ongein niet
in de stad, toch?

langs de A1, onze eigen
O.K. Corral met shoot-outs
tussen de good guys en bad guys, razen
onze eigen geüniformeerde Dukes of Hazzard
op hun snelle setje wielen achter boeven aan
en voelt iedereen zich een stuk
veiliger in de stad, toch?

langs de A1, in de provincie
is alles ludiek, het platteland
een oase van rust, hier gebeurt nooit iets,
misdaad is van de randstad en de mensen
zijn hier rustig en tevree, dromen
zoete dromen

en de wereld gaat aan ons voorbij
op de A1, toch?

© Lammert Voos

Passief

2011-12-24T13:14:00.001+01:00

Op de markt van Epe staat een visboer. Het is dan wel niet de onvolprezen Willem, maar de vis valt hier ook best binnen te houden. Bovendien staan hier een aantal dames in de kar waar cosmetisch één en ander aan versleuteld is. Een lust voor het oog, zeg maar.

Voor de kar staan twee dames, beide in een rood jasje. Dat ze dames zijn willen ze weten ook. Een zonnebankbruine visverkoopster die de make-up aanschaft per tien kiloblikken vraagt wie ze kan helpen. Eén van de dames begint aan haar bestelling.

Da andere dame, die nauwelijks één meter vijftig groot is, gooit alle frustratie die ze het hele jaar opgebouwd heeft, in de strijd.
‘Ik was eerst! Ik was aan de beurt!’
De andere dame trekt haar schouders op en biedt haar excuses aan.
‘Ach dat geeft toch niet, ik heb vakantie,’ zegt de kleine vrouw.
Dus gaat de grotere dame verder met haar bestelling.
‘Maar ik was eerst aan de beurt!’ zegt de kleine dame.

De grotere dame en de verkoopster negeren haar. De kleine dame lijkt nog wat verder te krimpen. Als de grote dame klaar is loopt ze hooghartig weg.

Passieve agressie werkt nou eenmaal beter dan actieve. Vooral bij dames uit Epe.

© Lammert Voos

Kalkkop

2011-12-23T14:51:00.000+01:00

(uit de bundel aambeien en oorontsteking)

horen doe ik u gelukkig niet, de kop klopt
en ook weer niet, schuif ik onrustig
heen en weer op de sofa, het goede nieuws,
vijf kilo eraf, want al mijn eten smaakt
naar Sperti en als u nu getsie denkt, heb
ik u betrapt; wie proeft nou aambeienzalf;
tijd voor schoonmaakazijn in de gehoorgangen;
kill them all, those fucking bacterieën en
ontkalk dan gelijk even die
schreeuwende kop

© Lammert Voos

Nee

2011-12-22T11:43:00.001+01:00

Ik zei ja tegen de vraag of ik stadsdichter van Deventer wilde worden. Collega’s adviseerden mij om me te trainen in het nee zeggen. Ik heb goed naar ze geluisterd.

Een paar dagen voor er ophef ontstond over de opleiding journalistiek in Zwolle werd ik door één van de studenten gevraagd of hij me mocht interviewen voor een schoolproject. Hij dacht dat hij origineel was. Dat was hij niet. Op mijn nee, reageerde hij beledigd. Als ik me zou bedenken dan mocht ik hem altijd nog bellen. Dat zal ik niet doen.

Het is namelijk zo dat hij niet origineel was en ik regelmatig door studenten benaderd wordt die het leuk vinden om mij te interviewen. Ik vind dat zelf niet leuk. Het kost me te veel tijd en energie. Zoveel dat ik andere media ook regelmatig afwimpel. Als ik al zoiets doe voor een student is het voor de kinderen van vrienden of mijn eigen kinderen, anders niet.

Daarnaast denken mensen dat je graag voor een appel en ei komt opdraven om hun feestje op te leuken. Ook dat is een misvatting. Geef me eens één goede reden waarom ik naar Okkenbroek zou willen komen om voor een café vol ongeïnteresseerde halfbezopen plaatselijke bobo’s gedichten voor te dragen.

Deze week kreeg ik ook nog een mail van iemand van de gemeente Deventer dat het haar leuk leek als ik een gedicht schreef ter afsluiting van het baggerproject van de buitengrachten dat twee jaar geduurd had. Daar waren bommen bij gevonden, dus daar kon ik vast wel iets leuks van brouwen. Nee dus.

Ik ben geen veredelde lintjesknipper. Ik bepaal zelf waar ik over schrijf. Ik ben namelijk geen hoer, maar een nar en een nar sart. Ik voel niet de behoefte om te behagen of pleasen. Ik zou tegen al deze mensen willen zeggen: ‘nee, u hebt de verkeerde voor en nee, dat u verontwaardigd bent kan me ook niets schelen en nee, ik voel me ook nergens toe verplicht.’

Hebt u dat goed begrepen, ja?

© Lammert Voos

4& 5 Mei

2011-12-19T10:57:00.000+01:00

Op 4 mei herdenken we de doden uit de Tweede Wereldoorlog en de dag erna vieren wij de vrijheid. Er wordt van mij, als stadsdichter van Deventer, waarschijnlijk verwacht dat ik een mooi gedragen gedicht over ons slachtofferschap schrijf.

Vandaag staat in de Volkskrant dat er 227 kinderen in vreemdelingenbewaring zitten. Die hebben niets anders gedaan dan geboren te zijn uit ouders die illegaal in ons land zijn.

In Kennemerland heeft vervoerder Connexxion een afspraak met de vreemdelingenpolitie gemaakt om negroïde mensen die uitstappen in villawijken te rapporteren bij de vreemdelingendienst. Deze zelfde vreemdelingendienst post bij die bushaltes en volgt, alweer, negroïde mensen, arresteert illegalen en tracht ze uit te zetten.

In ons parlement hebben wij een partij aan diverse touwtjes trekken die een hele groep mensen stigmatiseert en stelselmatig marginaliseert.

Voor de Tweede Oorlog waren het de Joden, nu de moslims. Vluchtelingen uit Duitsland werden opgesloten of teruggestuurd. De Nederlandse Joden die de kampen overleefden en terugkeerden werden bepaald niet met open armen ontvangen, hun huizen en bezittingen waren immers veelal ingepikt door die brave Nederlanders die druk doende waren vrouwen kaal te scheren en ‘foute’ Nederlanders te martelen en vermoorden.

Want iedereen was immers slachtoffer, behalve de echte slachtoffers. Dat is nog steeds zo.

Ik denk dat ik dat gedicht oversla.

© Lammert Voos

Rolmops

2011-12-17T12:42:00.001+01:00

Toen ik nog in Deventer woonde ging ik voor mijn harinkje naar de visboer in het winkelcentrum dicht bij mijn huis.
Deze visboer wilde altijd van alles en nog wat van mij weten.
Ik vond dat niet prettig, dus verzon ik verhalen voor hem om zijn aandacht af te leiden.
Hoewel hij me er meerdere malen naar gevraagd heeft, weet hij nog steeds mijn naam niet.
Inmiddels heb ik van creatief liegen mijn vak gemaakt en ga ik lekker anoniem naar de viskar aan de overkant van de IJssel.
Ik weet alles van deze visboer: hij heet Willem en praat graag, hij heeft een hernia, hij is net terug van vakantie en hij heeft twee dochters die hij graag zou willen uithuwen, maar aan de straatstenen niet kwijt kan.
Niet dat ze lelijk zijn, maar de ene is nogal bazig en de andere, die heel lief is, oogt wat traag.
In hun rijdend theater voeren ze mooie voorstellingen op.
Op iedere markt zijn ze publiek bezit.
Ik ben dat nergens.

© Lammert Voos

Graat

2011-12-17T10:27:00.002+01:00

Bij de viskar staat een man omslachtig graatjes uit zijn haring te peuteren.
Visboer Willem is nergens te bekennen.
Zijn dochters bestieren vandaag de hele handel.
Ik vraag aan één van hen of hij nog niet terug is van vakantie.
‘Hij leg in de auto te slapen, hij hep een hernia. Tussen de middag bakt hij wat as t druk is, maar eigenlijk ken hij niks,’ antwoordt ze.
Ze moet er wat om lachen.
Ik zie haar moeizaam een haring schoonmaken en besluit die deze vrijdag over te slaan.
De peuterman verslikt zich in zijn haring vol graten.
Een andere man beukt hem behulpzaam tussen de schouderbladen.
Ik vermoed dat er een rekening vereffend wordt.
Er klinkt gestommel uit de auto.
Willem draait zich kennelijk om.
Die heeft zich ook verslikt in de haring, maar dan in een vat.

© Lammert Voos

Verzuipen

2011-12-16T11:44:00.003+01:00

Het regent al dagen en ons land ligt onder de zeespiegel.

Tegenwoordig mag je negers weer gewoon negroïde noemen, op grond van afkomst aanhouden en het land uitflikkeren. De chef van de Vreemdelingenpolitie die dat doet verdedigt zich met de woorden: ‘Waar illegalen werken, is uitbuiting dichtbij.’

Je mag verhongeren in je thuisland, maar je wordt tenminste niet uitgebuit door blanken. Jij blij.

Het is niet erg politiek correct of genuanceerd om er de Tweede Wereldoorlog weer eens bij te slepen. Dat was de tijd dat de Nederlandse politie actief meehielp de mensenrechten van de Joden te waarborgen door te zorgen dat ze niet uitgebuit werden door andere Nederlanders.

Het is dus ook niet erg smaakvol om er op te wijzen dat men toen nogal stereotypisch dacht over het uiterlijk van Joden. U weet wel, grote neus, kleine bruine geniepige oogjes, zwart haar. Dat was lekker gemakkelijk voor de vooroorlogse politie en marechaussee om Duitse Joden terug te sturen of alvast op te sluiten in Westerbork.

Het is dan ook niet kies om de PVV te vergelijken met de NSB. Je mag niet zeggen dat de nieuwe Jood Moslim heet. En natuurlijk hoeft de PVNSB niet in het Europese Parlement mee te doen aan de viering van de Sacharovprijs die opgedragen is aan de democratisering van de Arabische wereld. Immers, iedere jood, ik bedoel moslim, is per definitie slecht.

Uiteraard is het not done om parallellen te trekken met “De Oorlog”, er heerst tegenwoordig immers een verfrissend klimaat van rechtvaardigheid, vrijheid en democratie in ons land. Dus kunnen we allemaal rustig gaan slapen.

Het regent al dagen en het is donker buiten en we kunnen niet twee kalkoenen met de kerst kopen, maar slechts één en het wordt ook cola van het huismerk en niet eens Coca of Pepsi.

Erg hè?

© Lammert Voos

Kerstverhaal.

2011-12-15T09:35:00.002+01:00

Gisteravond was ik te gast op de Keurkampschool te Deventer alwaar ik van een het kerstdiner mocht genieten dat voor een aantal dak en thuislozen gekookt en gepresenteerd werd door een dertigtal scholieren die in een leerwerktraject zitten. Dit alles onder auspiciën van de organisatie Eagles4Deventer, een organisatie van voetbalclub Go Ahead Eagles met als doel maatschappelijk belangrijke zaken te ondersteunen. Bij het diner waren eveneens een aantal sponsors en leden van de selectie aanwezig. Hoewel ik altijd wat sceptisch tegenover dit soort zaken sta, was het een tamelijk bijzondere avond. Mij was gevraagd een kerstverhaal te verzorgen.

Het meisje met de superslofjes.

Het was zo gruwelijk koud: het sneeuwde en het begon donker te worden. Het was ook nog kerstavond. In die koude en duisternis liep er op straat een klein arm meisje blootshoofds en barrevoets. Ze had wel pantoffels gedragen toen ze van huis ging, maar wat hielp dat? Het waren heel grote pantoffels, haar moeder had ze het laatst gedragen, zo groot waren zij, en die verloor het kleintje toen zij door de straat holde, op het ogenblik dat een Renault met een verschrikkelijke vaart voorbij stoof. Zeker de teammanager van Go Ahead. De ene pantoffel was niet te vinden en met de andere liepen de jongens van de Cambio weg.

Daar liep het meisje nu op haar blote voetjes, die rood en blauw waren van de kou. In een oude krant hield zij een heleboel zwavelstokjes. De hele dag had nog niemand iets van haar gekocht, niemand had haar een eurootje gegeven. Hongerig en verkleumd liep ze daar en zij zag er zo terneergeslagen uit, de stakker! De sneeuwvlokken dwarrelden op haar lange blonde haren die zo aardig om haar hals krulden. Maar aan dat moois dacht ze zeker niet, uit alle vensters straalden de kaarsen en het rook op straat zo heerlijk naar gebraden kalkoen en oliebollen. En de honger knaagde.

Een groep aardige jongens en meisjes van de Keurkamp, die een kerstdiner voor een aantal profvoetballers, sponsors en daklozen moest koken haalde haar hun school binnen. Zij kochten bovendien een aantal zwavelstokjes van haar, want waren de lucifers om de ovens en gaspitten aan te steken, vergeten mee te nemen naar school, zo opgewonden als zij waren geweest bij de gedachte te mogen koken voor zo’n uitgelezen publiek. De voetballers en sponsors waren zo verschrikkelijk ontroerd door de goedheid van de scholieren en het engelachtige uiterlijk van het meisje dat ze op een list broedden om haar te helpen.

Ineens had één van de sponsors, een man die zich bezig hield met het invoeren van technologie in de voetballerij, een idee! Hij had onlangs voetbalschoenen ontworpen die zichzelf stuurden en die een enorme scoringsdrift hadden. Hij noemde die schoenen ‘De superslofjes’, die naam was marketingtechnisch misschien niet heel erg handig, maar correspondeerde wel mooi met de oorspronkelijke titel van dit verhaal. Deze schoenen, een totaalconcept, hadden echter één grote zwakheid: ze moesten gedragen worden door een persoon die vrouwelijke hormonen aanmaakte, anders werkten ze niet. Nou, u snapt natuurlijk wel dat onze stoere Eagles-mannen door van alles voortgedreven worden, behalve door vrouwelijke hormonen.

Go Ahead klopte aan bij de immer grootmoedige en progressieve voetbalbond voor dispensatie om een vrouw te mogen opstellen. Toen de KNVB hoorde van alle tegenspoed en het verdriet en de pech van het meisje streek men de hand over het hart: vooruit dan maar, één meisje is niet zo erg. Na de winterstop werd het meisje op haar superslofjes dus de nieuwe diepe spits en haar scoringsvermogen was fenomenaal en al snel stond Go Ahead Eagles aan kop van de competitie. (het blijft wel een sprookje natuurlijk) Maar de andere clubs vonden dat helemaal niet zo leuk en smeedden een duister complot.

Er ging ergens in het land een voetbalstadion in vlammen op. De politie vond daar een aantal zwavelstokjes die zonder twijfel bij het bosje van het meisje hoorden. Alle serienummers van de stokjes correspondeerden. En hoewel het meisje bij hoog en laag volhield onschuldig te zijn, werd ze voor het leven geschorst door de KNVB, moest ze haar lease-Corsa weer inleveren en haar contract werd ontbonden.

De kerstavond het jaar daarop was het zo gruwelijk koud. In die koude en duisternis sprintte een klein arm meisje blootshoofds op één rode en één gele voetbalschoen door de sneeuw, maar koude voeten had zij niet meer.

En iedereen leefde nog lang en gelukkig.

© Lammert Voos

Tijd

2011-12-11T12:18:00.001+01:00

Het is toch opmerkelijk hoe een mens altijd maar blijft hangen aan zijn verleden. Hoe ik zelf altijd weer uitkom bij de uitgestrekte leegte van mijn geboortegrond. Ik heb een haatliefde verhouding met dat verleden, met dat landschap; ik put eruit om te schrijven, ben graag in het noorden, maar zou er nooit meer willen wonen.

De leegte weerspiegelt een lege zondag. Het verleden is een cliché, relativeren zinloos, de tijd bijt zich vast in dat deel van je hersens dat het bewustzijn bepaalt. Maar de ziel is een verzinsel van religieuzen, net als schuld.

Ganzenpoep op het raam van mijn werkkamer, doortrekkende eenden dobberend in de poelen in de uiterwaarden om te rusten, een haas zit op uitkijk in het weiland. Alles is in beweging en de vlek wordt bij de komende regenbui weer weggewist.

Het betekent allemaal niets, het gaat nergens naartoe, iedere handeling is in principe volstrekt zinloos. Herinneringen zijn vrij willekeurig. De hersenen inaccuraat gereedschap. Tijd wordt pas zichtbaar als je wacht, pijn, dorst of honger hebt. Dan neemt het dier over.

In de leegte buitelt in het voorjaar een kievit boven het veld. Ze probeert u weg te lokken van haar nest.

© Lammert Voos

Switch off

2011-12-10T11:53:00.001+01:00

onbarmhartige artrose kluistert
en hoort me een kudde buffels
de trap af denderen bij de buren,
achter mijn overspannen zenuwen aan,
doe mij een stok om op te leunen, liever
nog om mee te slaan, lacht in het
achterhoofd hysterisch een beeld
van kreupele ouderdom, rimpelig
perspectief: mijn opoe, vastgebonden
op haar bed, drijvend in haarzelf, in
haar dode man, haar dode kinderen,
hen opnieuw overlevend, met levenslang
ingeslikte tranen die over de dijk springen
als golven bij een westerstorm;
dan liever de spoorweg
overgang

© Lammert Voos

Method acting

2011-12-08T11:31:00.002+01:00

Mocht u denken dat ik spontaan ben en grapjes zo maar uit mijn mouw schud, dan help ik u bij dezen uit de droom. Ik ben namelijk een enorme neuroot en controlefreak en ik oefen mijn grapjes tot uit den treuren. Ik laat ze vooraf altijd los op mijn vrouw. Lacht zij, dan is mijn dag goed, want ze heeft van die leuke lachrimpeltjes. Lacht zij niet, gaat de grap stante pede uit het repertoire.

Ook interviews oefen ik vooraf. Vrij zinloos, want je weet nooit wat gevraagd wordt, maar zoals ik al zei, ik ben een neuroot. Laatst zei de directeur van de Deventer televisie dat hij een special over mij wilde maken, ergens in februari. Ik mocht zelf een locatie uitkiezen. Dat ik daar nu al mee bezig ben is een veeg teken.

Mijn locatie wordt Katerstede, een natuurgebied bij mij om de hoek waar ik regelmatig met de honden loop. Zo kan ik me presenteren als excentriek figuur met liefde voor de natuur. Als ik het goed inkleed hou ik er misschien wel een televisieserie aan over.
Als ik Katerstede in wil moet ik eerst over prikkeldraad klimmen en dat gaat niet al te soepeltjes, maar goed, ik heb nog twee maanden om te oefenen. Ik heb in katerstede altijd een wandelstok bij me, gekocht in Bretagne. Ik zou vertellen over mijn liefde voor Obelix. Ik zou ze bang maken met verhalen over wilde koeien in het gebied en dat ik daarom die stok bij me heb.

Ik zou ze wijzen op het belang en de schoonheid van roodborstjes en winterkoninkjes in het wilgopschot. En hebben jullie die buizerd wel gezien daar vijfhonderd meter verderop, hoog in de boom? En wat is de IJssel mooi hè? Daar, tafeleenden en kleine zwanen. En wat luisteren die honden goed hè? Ja, ik ben een man met overwicht. En wat horen we daar tussen de takken fluiten? Lacherig zou ik bekennen geen flauw idee te hebben. Ik zou nu vertellen over mijn vriend, de dichter Nanne Nauta, die altijd de spot drijft met mijn karige vogelkennis.

Dan val ik vloekend uit mijn rol, omdat één van de honden door de ganzenstront rolt. Als ik haar aangelijnd heb, bedenk ik dat ik hier wel een stukje over kan schrijven en terug naar huis wandelend bedenk ik wat en hoe ik dat zal schrijven. Even later vliegt mijn andere hond ongevraagd achter een aantal ganzen in een weiland aan en vloekend en scheldend roep ik die terug. Kunnen we dat er misschien uitknippen? Ik klim moeizaam weer over het prikkeldraad en bedenk wat de slotzin van dit stukje moet zijn.

Flink oefenen Voos, altijd blijven oefenen…

(Wordt vervolgd)

© Lammert Voos

Dichtslaan

2011-12-07T09:43:00.000+01:00

Geen onverdraagzamer volk dan dichtersvolk. Ik ben daar zelf een levend voorbeeld van. Ik kan niet tegen kritiek, ik kan niet tegen lawaai en mensenmassa’s, ik hou niet van gezeur en ondertussen zeik ik zelf heel wat af. En verder ben ik stiekem ook nog eens een hopeloze tobber die overal beren op de weg ziet. En ik mopper graag over van alles en nog wat.

Als ik zo links en rechts op literaire sites kijk ben ik niet de enige. Dichters gunnen elkaar op deze sites het licht in de ogen niet. Je hebt erbij die overal een mening over hebben en ook niet kunnen stoppen die oeverloos te berde te brengen. Dan heb je nog een categorie die vooral bezig is zichzelf met het zoveelste hopeloze initiatief voor het voetlicht te brengen, niet gehinderd door enige realiteitszin, relativering of bescheidenheid. Is het toevallig dat hier ook de grote subsidievreters onder zitten? Ik zelf hou niet van subsidies. Subsidies verworden mij te vaak tot doel op zich, terwijl het een middel zou moeten zijn.

Mijn vrouw las laatst een boek van een schrijfster die naar IJsland was geweest met een reisbeurs van het Letterenfonds om onderzoek te doen. Resultaat: een inhoudelijk matig boek zonder enige urgentie, dat weliswaar prettig leest, maar absoluut niet beklijft. Zo’n boek waar niemand zich een buil aan kan vallen. Maar doe mij maar boeken met builen. Met voetangels en klemmen. Boeken die schrijnen en zeer doen. Boeken die zekerheden op zijn kop zetten. Boeken die bijten.

Terug naar de dichters.

De dichters waar ik mee omga en bevriend mee ben bemoeien zich geen van allen met bovengenoemd gekrakeel. Het zijn zonder uitzondering prettige mensen die altijd op één of andere manier met hun werk, het dichten, bezig zijn. Mensen ook met een gezonde twijfel over wat ze doen. Je ziet ze zelden reageren op de literatuursites.

Is het toeval dat de dichtknokkers de minst productieve dichters zijn? Volgens mij niet. Te druk met het eigen ego. Mijn eigen ego is ook groot en daarom wil ik regelmatig nieuw werk uitbrengen. Momenteel werk ik aan een Groningstalige bundel en een roman. Het interesseert me verder geen bal waar anderen mee bezig zijn en met wie deze of gene nu weer een conflict heeft.

Ik ga aan het werk en trek de deur naar mijn ivoren torentje achter me dicht.

© Lammert Voos

Honden

2011-12-06T10:48:00.000+01:00

Lang geleden, in ons ouderlijk huis, hadden we een hond. Hij heette Rex en was een slordig gekapte bouvier. Rex was een vriendelijke lobbes, mits niet uitgedaagd. Was iemand zo stom om dat wel te doen, dan liet Rex zien wie hij was. Ik zag hem eens twee andere bouviers tegelijk een pak op de donder geven. Heel imponerend was dat.

Rex had een mooie zware blaf. Hij blafte overigens zelden, liet iedereen vrolijk kwispelend binnen, maar naar buiten kwam je niet meer. Dan ging hij voor de deur zitten en liet een diep en duister gebrom horen. Vreemdelingen bedachten zich wel twee keer voor ze dat gebrom negeerden. Bovendien ging Rex niet aan de kant. Nooit.

Om verschillende redenen bleef ik op vijftienjarige leeftijd alleen achter in het ouderlijke huis, samen met Rex. Iedereen was gevlucht voor mijn vader en mijn vader zelf had het te druk met achter zijn pik aanlopen. Ik was dodelijk eenzaam en sliep vaak samen met Rex onder de kapstok, waar zijn slaapplek was. Maar ik kon de zorg voor de hond niet aan en Rex liep er steeds meer verwaarloosd bij. Misschien was deze ideale gezinshond ook wel eenzaam, bedenk ik me nu. Ik liet hem op een dag achter bij de dierenarts. Ik weet nog dat ik moederziel alleen met zijn rode halsband weer naar huis liep.

Tot op de dag van vandaag voel ik me schuldig over het lot van Rex, hoewel mijn verstand zegt dat ik het niet beter kon, want ik had destijds moeite genoeg om zelf overeind te blijven. Jaren kon ik er niet over praten en hoewel ik altijd gek op honden ben gebleven wilde ik nooit meer een hond. Ik was er van overtuigd dat ik niet goed voor honden kon zorgen.

Toen ontmoette ik mijn huidige vrouw. Zij had een hond. Dat was leuk. Waarom ik geen hond nam, dat was leuk voor de honden en voor ons als we gingen samenwonen. Haar hond Dögsen was een Stabij, een blauwschimmelkleurige die je niet zo vaak ziet. We haalden Max uit Almere, bij een gezin dat hem niet aankon. Wij kunnen hem (meestal) wel aan.

Vannacht was het rumoerig in het dorp. Max sloeg aan en liet een blaf horen, die klonk alsof hij een slordig gekapte bouvier was. Ik was ontroerd en trots tegelijk. Mijn frêle Stabijtje die zo moedig en waakzaam is. Het woord ‘reïncarnatie’ zul je mij echter nooit horen gebruiken.

Vanochtend begroette Max me zoals gewoonlijk uitbundig. Kennelijk kan ik wel goed voor honden zorgen, maar ergens knaagt het nog. Op mijn bureau staat naast de foto van Max nog een foto. Van een slordig gekapte bouvier genaamd Rex.

© Lammert Voos

Wij Deventer: Abdi & Vahid (Iran)

2011-12-05T15:30:00.003+01:00

Nog een stadsgedicht

2011-12-01T22:42:00.000+01:00

'DEVENTER - De invulling van de ruim dertig lege prostitutieramen op de Bokkingshang laat langer op zich wachten. Bureau Bibob, het overheidsorgaan dat voor de gemeente de integriteitsscreening doet van de aanvraag voor de nieuwe gegadigde voor de exploitatie van de ramen, is nog niet klaar met dat onderzoek.'

Naar aanleiding van dit bericht vanochtend in de Stentor/Deventer Dagblad nog een stadsgedicht omdat het bijna Sinterklaas is.

Doorkijk

de holle ogen van vleselijke schande
staren duister en blind naar de
Wilhelminabrug en schreeuwen over
damesleed en mannendwang

de brug is de eeuwig zwijgende getuige
van rood beschenen dromen van welvaart,
wulps gehuld in zwart kant, de mannen
anoniem weggedoken in hun jaskraag

schielijk loerend vanuit een traag rijdende
auto of de stoep aan de overkant, waar de
armoede niet achter die ramen zit, maar
in het hoofd van de Neanderthalerman

de klant betaalt, de klant bepaalt, de klant
is koning en schlemiel tegelijk, de klant
is het armoedige gezicht van iedereen
zijn of haar gebrek aan integriteit

© Lammert Voos

Avontuur

2011-12-01T10:11:00.002+01:00

Ouders moeten zich meer met de school van de kinderen bemoeien, volgens minister Van Bijsterveldt. Volgens mij leidt dat alleen tot nog meer opgepakte schoolhoofden. Wat mij betreft moeten ouders juist ver van de school van hun kinderen weg blijven.

In Deventer woonde ik tegenover een basisschool en iedere keer als die school in of uit ging werd de hele straat geblokkeerd door moeders en vaders met achterlijke bakfietsen en wild geparkeerde auto’s; totale chaos en dat er tot nu toe nooit iemand doodgereden is mag een wonder heten.

Een pedagoog zei ooit tegen mijn vrouw dat je kinderen het avontuur van de wandeling naar school niet moet ontnemen. Ik begrijp wat hij bedoelde. Als ik altijd naar school gebracht was had ik het voorrecht om door Johnny Steunenbrink in elkaar geslagen te worden moeten missen en was ik nooit zo weerbaar geworden als ik nu ben. Dan had ik nooit leren lopen voor mijn leven voor de valse honden van het woonschepentuig en mijn angst leren bezweren. Nooit mijn eerste vieze boekjes in een zelfgebouwde hut bekeken. Had ik daar niet mijn eerste sigaretjes gerookt om daarna gewoon thuis te kotsen en op mijn sodemieter te krijgen.

Ik was sowieso veel buiten. Zwierf uren door de weilanden, hielp kalveren geboren worden op een boerderij in de buurt. Sprong over sloten en er ook wel eens middenin en hing regelmatig met mijn kop in het prikkeldraad (stoere littekens op mijn hoofd!). Kortom, had afgezien van de bemoeienis van mijn ouders een tamelijk idyllische jeugd. Kom daar nu maar eens om.

Als kind mag je tegenwoordig alleen nog in een verloren uurtje tussen de pianoles en het paardrijden of de verplichte tennisles vlak voordat je alweer naar je vader met zijn nieuwe vriendin en haar kinderen moet, even op een wipkipje in je vinexwijk je frustratie afreageren. Het meest avontuurlijke daaraan is dat je dan met je hoofd op een rubber tegel kan stuiteren. En als dat gebeurd zal de oudercommissie onder leiding van je stiefvader de gemeente aansprakelijk stellen voor de onveilige speeltoestellen, want je stiefbroertje die altijd ongevraagd door je spullen snuffelt, was er ook al eens afgelazerd.

Als kind zou je willen dat er gewoon harde grinttegels hadden gelegen waar je zo hard met je hoofd op knalde dat je al het gedoe gewoon een tijdje vergat en je later het gezin waarin je opgevoed werd als veilig, warm en stabiel herinnerde. Kon je altijd nog CDA-politicus worden, net doen alsof we nog in de jaren vijftig leven en van tijd tot tijd weer beginnen over normen en waarden die je buigt, draait en interpreteert zoals het je op dat moment even uitkomt.

Heel avontuurlijk is dat niet, maar het houdt je wel van de straat en van die ellendige wipkip weg.

© Lammert Voos

Reclameblokje

2011-11-30T09:39:00.001+01:00

Stadsgedicht

2011-11-28T12:16:00.001+01:00

Een bericht vanochtend in de Stentor/Deventer Dagblad

"DEVENTER - De rijksoverheid lijkt zich uit Deventer terug te trekken. Op een lijst die minister Donner van Binnenlandse Zaken aan de Tweede Kamer heeft gestuurd staan geen rijksgebouwen in Deventer.
Momenteel zijn nog een aantal rijksdiensten in Deventer gevestigd: de Gezondheidsdienst voor Dieren (industrieterrein Kloosterlanden), de Sociale Verzekeringsbank (Snipperlingsdijk) en een vestiging van het ministerie van Economische Zaken, Landbouw en Innovatie (Verzetslaan).

Het rijk wil zijn kantoren concentreren. Minister Donner heeft een lijst laten maken met kantoorpanden die bezit zijn van het rijk of waar langlopende (lease)contracten op zitten. Deze panden blijven ook na 2020 voor vestiging in beeld. Op de lijst staan geen panden in Deventer. Daaruit valt op de maken dat de hier gevestigde rijksdiensten moeten vertrekken."

N.B. Café De Heks was van oudsher de ontmoetingsplaats van de studenten van de Landbouwhogeschool en personeelsleden van het ministerie van Landbouw.

Het rijk alleen

de ruimte is beperkt, in het hele land moet
worden gewerkt, maar economie is een oud
Haags woord, iets met vis die duur betaald
wordt, en alleen van de dood ben je altijd
verzekerd, er dient namelijk bezuinigd en
sociaal bekrompen,

de overalls en rubber laarzen verdwenen
uit het straatbeeld, de Hogeschool is verdwenen
en café De Heks staat ook in Madurodam;
de stad verandert, de stad loopt leeg, maar
de A1 en buitenwijken vol, onontkoombaar
wordt de stad geschrapt

behalve dan uit toeristengidsen en folders,
want verandering is van alle tijden,
maar wennen wordt het
wel

© Lammert Voos

Bescherming

2011-11-28T09:32:00.002+01:00

Je zult dezer dagen maar een dierenliefhebber zijn. Ach en wee. Van de Sophia-Vereeninging (de dubbel e is geen verschrijving) tot Bescherming van Dieren mag je dan geen hond meer hebben waar de vorm verdacht van is.

Je zult maar een te goeder trouw zijnde hondenfokker zijn, dan kun je nu wel ophouden, want je wordt neergezet als dierenbeul en op termijn kun je alleen nog honden kopen op achterafplekjes van Nederland, gefokt door vrije jongens die in de kelder hun hondjes bewaren en op zolder een wietplantage hebben.

Je kind zal maar een goudvis in een rond kommetje willen of een hamster in een klein hokje, kijk dan maar goed uit of niet één van de spionnen van de Partij van de Dieren in de winkel op de loer ligt.

Je zult maar een grote grazer zijn en wat honger hebben, dan ben je kansloos, want er is bedongen dat je voor je teveel gaat lijden afgeknald dient te worden.

Je zult maar een verdwaalde orka zijn die eigenlijk dood had moeten gaan, dan gaan ze rechtszaken om je voeren om je terug te zetten in de zee waar je dreigde te verhongeren om alsnog dat lot te ondergaan. Freedom is just another word for nothing left to loose.

Bescherm ons tegen de dierenbeschermers die hun inhoudsloze leventjes zin proberen te geven door hun eigen sores te projecteren op dieren en die compleet doorslaan in hun hysterie.

Bescherm ons tegen de moreel verhevenen die hooghartig kond doen van hun vegetariër zijn en als sekteleden door biologische winkels schrijden, bescherm ons tegen hun weeïge glimlach, hun zuigende superioriteitsgevoelens.

Bescherm de dieren tegen hun beschermers, laat ze weer gewoon dier zijn, geen verlengstuk van mensen die een moderne devotie zoeken.

Geef de beschermers weer enig gevoel voor proportie, een beetje gezond verstand. En doe dat dan alsjeblieft ook even bij Henkie Bleker, de grootste dierenbeul van ons land. Of wellicht is het zinvol om ergens op zijn weg een traproede los te leggen. Bescherm ons alstublieft tegen het onbenul van dit leugenachtig sujet.

Ik dank U bij voorbaat, o grote God van de Pony’s die in den hemelen zijt.

Amen.

© Lammert Voos

Komrij's poëziekalender.

2011-11-26T17:56:00.002+01:00

Met dank aan Coen Peppelenbos.

Authentiek

2011-11-26T15:20:00.000+01:00

De stukjes over mijn avonturen bij de viskar ontstonden als vanzelf. Toen ik me er bewust van werd dat een viskar een schrijversgoudmijntje is en ik op ging letten wat daar allemaal gebeurde hield het op. Iedere gebeurtenis leek gekunsteld, zeker als ik die op schrift stelde.

Dus vertel ik u ook niet over de dronken Sinterklaas vandaag bij de haringkar in Epe die knoflooksaus en uitjes in zijn baard had. Niet over de Zwarte Piet die zeer authentiek Hollands vanuit zijn tenen vloekte toen hij zijn bakje kibbelingen liet vallen. Daarom is het ook helemaal niet geloofwaardig dat de visboer uit Spakenburg hem vervolgens bestraffend toesprak en hem vroeg de naam des Heeren niet ijdel te gebruiken.

Een katholieke heilige in het gereformeerde Epe, is dat überhaupt wel geloofwaardig?

Het is allemaal dan ook niet gebeurd.

© Lammert Voos

Jan Glas is God.

2011-11-25T21:45:00.001+01:00

Mooie docu

2011-11-23T15:05:00.000+01:00

Echt

2011-11-23T10:35:00.003+01:00

Omdat mijn achternaam nou niet bepaald doorsnee is, wilde ik een tiental jaar geleden wel eens weten waar die vandaan kwam. Ik kwam tot 1798 ofzo, een voorvader die Joseph heette, die als metselaar vanuit Maastricht naar het noorden kwam. In die tijd lagen er Duitse soldaten in Maastricht gelegerd en aangezien de naam in Duitsland, rond Solingen, ook vaak voorkomt ging ik er van uit dat daar de bron lag. Een nicht van mij die zich ook met genealogie bezighoudt vond echter ook veel Vozen in België.

Inmiddels weet ik dat ze ook in Argentinië, Frankrijk, VS, enz. enz. zitten. Er zaten In Duitsland felle Nazi’s tussen, maar in de dodenboeken van Auschwitz komen ook mensen met de achternaam Voos voor. Leve internet! Een verre verwant, van een andere Noord-Groningse tak, wist te vermelden dat wij geen echte Vozen zijn, omdat wij afstammen van een bastaard die later pas erkend is door ene Jacobus Voos. (Wisten we al.) Het mooie is dat ik haar nu kan melden dat ook zij afstamt van een bastaard een aantal generaties daarvoor, dat bovendien ons aller achternaamgever in het gevang gezeten heeft voor openbare dronkenschap en geweldpleging.

Gister neusde ik op www.genlias.nl, een gezamenlijke site van meerdere provinciale archieven. Ik zocht niet alleen op de naam Voos, maar ook op die van mijn grootmoeder, Nauta. En op de namen van mijn grootouders aan mijn moeders kant, Van der Wal en Hoeksema. Als je alle namen, geboorte en huwelijksakten en aangiftes van overlijden op een rijtje hebt, wordt de geschiedenis veel inzichtelijker. In 1918/19 zie je in het aantal sterfgevallen de Spaanse griep over het Groningse land razen. Ik zag de armoede terug in het hoge aantal jonggestorven kinderen. Bij mijn vaders kant waren dat er al veel, maar de kinderen die mijn moeders moeder verloor kregen ook een naam.

Ik herinner mij mijn grootmoeder aan het einde van haar leven: vastgesnoerd op haar bed in verzorgingshuis Twaalfhoven te Winsum, zwaar dement en drijvend in haar eigen uitwerpselen, in leven gehouden met sondevoeding, huilend om haar jonggestorven kinderen, om hulp smekend aan haar al lang gestorven man Lammert.

Leuke hobby, dat genealogie, tot het verdriet en de onmacht heel dichtbij komen. Dan lijkt het net het echte leven.

© Lammert Voos

On the Road

2011-11-22T14:17:00.003+01:00

In een grijs verleden heb ik dat boek gelezen en ik draai ook nog wel eens het gelijknamige nummer van de groep Canned Heat, maar het romantische air rond het begrip is voor mij reeds lang ontkracht. Ik ben niet de enige die dat zo voelt; vrachtwagenchauffeurs bouwen de cabines van hun trucks vaak om tot kleine huiskamers. De eindeloosheid van de Europese snelwegen is van een zuigende leegte en in de leegte word je keihard met jezelf geconfronteerd. Als je routinematig kilometervreet is er veel ruimte voor zelfreflectie of onvervalst tobben.

Het bijbehorende overnachten in hotels heeft ook maar kort enige glans voor me gehad. Misschien kwam dat omdat ik in een redelijk succesvol muziekcombo’tje verkeerde, we veel optredens hadden, van ver uit het Scandinavische Friesland moesten komen en negentig procent van ons leven bestond uit reizen en wachten.

Hotel? Een doorgeslagen Katwijkse predikant zou er ‘to hel’ in zien. In een hotel leef je niet echt. Je hangt overal tussenin. Je bent niet aangekomen bij je doel en je bent niet thuis. Ik slaap nooit goed in een hotel, maar het houdt je de acht uur duisternis van straat wanneer je te moe bent om door te rijden. Het maakt niet uit of een hotel goedkoop of duur is. We overnachtten eens in het schreeuwend dure Mercure in Leuven en werden de hele nacht geteisterd door bezopen tieners op de gangen van het hotel. Toen we daar over klaagden keek de baliemedewerker ons meewarig aan met een blik van ‘Had je maar niet zo stom moeten zijn om hier te boeken.’

Vannacht sliepen we vanwege de mist in een betonnen box op een industrieterrein, een zogenaamd snelweghotel. De kamer was vier bij vier en op het formicatafeltje paste nog net mijn horloge. Het wasbakje was maatje kabouter. Het bed was een plank. Maar het was goedkoop en stil, dat wel. In de gemeenschappelijke douche had een aardige bouwvakker zijn Axe-douchegel voor me laten staan en ik wacht al de hele dag tot knappe jongedames met grote borsten en diepuitgesneden decolletés me gaan bespringen, zoals in de tv-reclame van dat spul, maar nee hoor, je wordt ook genept waar je bijstaat.

De eigenaar van het snelweghotel heeft een Porsche. Hij bespaart op personeelskosten door zijn moeder achter de inschrijfbalie neer te zetten. Sterker nog, deze ochtend zagen wij helemaal geen personeel. Bij daglicht zagen we pas goed waar we beland waren. Onder de ramen lagen plastic zakken met vuilnis. Er stond op de parkeerplaats een kleine hondenkooi met een zeer beklagenswaardige hond daarin. Het dier had een kap op om niet aan één of andere wond te kunnen knauwen, maar dat was onzin, want het bivakkeerde in zijn eigen uitwerpselen. Er was ook nauwelijks water voor het dier. Op de parkeerplaats was geen beschutting tegen zon of vorst of tocht.

Wij draaiden ons om, je kunt niet de hele wereld redden, je bent in een ander land, wat kun je doen? Het was een aanzicht om snel te vergeten.

Helaas ben ik niet zo van het vergeten.

© Lammert Voos

Sinterdwaas

2011-11-19T08:50:00.002+01:00

Momenteel wordt zelfs tot in de ingezonden brievenrubriek van de Volkskrant uitgevochten of Zwarte Piet al dan niet een racistische stereotypering is. Dat was het vroeger ongetwijfeld, maar tijden veranderen. Tegenwoordig citeert een beetje Zwarte Piet Spinoza en de roe en bijbehorende zak zijn met de afschaffing van lijfstraffen in het onderwijs met pensioen.

Zwarte Piet is namelijk als de dood dat hij opgepakt wordt door de politie en in gevangenis terechtkomt naast een schooldirecteur om vervolgens op het vliegtuig naar Angola gezet te worden. Dit uiteraard om hem te beschermen tegen boze vaders.

De discussie zou wat mij betreft over iets heel anders mogen gaan. Sinterklaas was toch het feest van surprises en gedichtjes maken, van families die om het haardvuur een avond samen waren en van elkaars aanwezigheid genoten?

Voor sommigen onder ons een nachtmerriescenario, voor anderen het summum van geluk.

Nu heeft onze brave middenstand zich massaal gestort op onze al dan niet Christelijke feestdagen. Men schreeuwt moord en brand dat het crisis is, maar stort een zo grote bak reclame met bijbehorende nutteloze consumptiegoederen over ons uit dat ouders de Ritalin inmiddels per kilo aanslepen voor hen oververhit kroost.

De emancipatie is nog niet zo ver gevorderd dat onze brave middenstanders zich ook massaal storten op de ramadan en het Suikerfeest, maar dat is dan wel het enige voordeel van die stagnatie.

En de kerst komt er ook al weer aan. Een winkeleigenaresse op het Damrak in Amsterdam wist te melden dat de viespeuken van de occupybeweging haar omzet zou doen verminderen. En er zouden ook echte vieze zwervers op af komen. Guttegut nog an toe.
Deze mevrouw wist precies waar kerst tegenwoordig om draait. Waar alle Christelijke feestdagen tegenwoordig om draaien.

Zakken vullen! Dukaten, guldens, euro’s, neuro’s of zeuro’s; als het maar rolt.

Doe mij maar wat chocolademuntjes.

© Lammert Voos

Us Stabijhoun Max.

2011-11-18T18:46:00.001+01:00

Foto: © Saskia van Nijen

Ontwikkeling

2011-11-18T09:11:00.000+01:00

Ja, lieve mensen, we staan aan de vooravond van een recessie en we gaan er allemaal op achteruit. Straks met de kerst kunnen we geen drie winkelwagentjes meer volladen, maar nog maar twee. De kalkoen zal niet meer de schappen uitvliegen, maar het wordt een armoedig biokipje uit de kiloknaller-aanbieding. Afzien! Ook zullen we geen nieuwe kleertjes meer uit de kerstcollectie kunnen kopen, maar het moeten doen met de wintercollectie die eigenlijk al passé is. O jee…

Opa en oma zullen deze kerst heel zielig alleen zitten, want de benzineprijzen worden zo hoog dat we onze Audi niet meer nokkie-nokkie met benzine kunnen vullen. En geen wasstraat meer voor ons hè, gewoon een emmertje sop voor onze persoonlijke lening op wielen. Koude en natte handen, ontberingen mensen. En geen Pepsi of Coca meer, maar het huismerk van de Aldi. Geen drie zakken chips meer opvreten voor onze flatscreen van een meter, maar nog maar twee zakken. Ja, en naar Van der Valk kunnen we op tweede kerstdag helemaal niet meer, dat wordt een afhaalchineesje of pizza.

Het leven gaat somber en sober worden, helemaal omdat onze vakantie naar Tenerife in januari niet doorgaat en we het met Valkenburg moeten doen en onze hoogtezon kunnen we ook even niet gebruiken, want de stroom wordt duurder en onze magnetron, wasdroger, spelletjescomputer, I-Pad, afwasmachine, wasmachine, afwasmachine, laptop, desktop en flatscreen-tv nemen ook al zo veel stroom. En gas is ook niks niet goedkoop vandaag de dag, dus misschien moeten we de kachels op zolder, in de douche, in de gang, op de overloop en in de plee ook maar eens uitzetten.

Ja, het wordt knijpen en bittere armoede de komende tijd. Nederland gaat terug naar de donkere middeleeuwen. Nederland wordt een derde wereld land. Het is dan ook heel begrijpelijk dat bijna iedereen in dit land de ontwikkelingshulp wil halveren. Hadden die donkere mensjes maar niet in corrupte landen en in landen waar oorlog is en honger en droogte heerst, moeten gaan wonen. Eigen schuld, dikke bult. Ze hebben per slot zestig jaar de tijd gehad nadat de ze de koloniale overheersers eruit geschopt hadden die hen afhankelijk maakte, om orde op zaken te stellen. Ik bedoel maar, na de oorlog hadden wij het land ook zo weer op poten.

Marshallhulp? Nooit van gehoord.

Ik heb honger. Waar liggen de gevulde koeken? Of zal ik een Bounty nemen? Maar slechts eentje hè, het is per slot van rekening crisis.

© Lammert Voos

Knopje

2011-11-17T09:58:00.004+01:00

Dat mensen geloven in een Opperwezen dat niet zichtbaar is en waar geen enkel bewijs van is van diens bestaan, okay, ieder zijn meug, ik ben per slot van rekening ook verzot op knakworst en u wellicht niet. Maar ik ga u niet mijn knakworst en als u die niet blieft zeker niet de bijbehorende mosterd opdringen.

Nu is het zo dat het CDA met behulp van de SGP de homovoorlichting op scholen blokkeerde. Maar de altijd o zo principiële VVD, zeker waar het homorechten betreft, vindt dat minister Van Bijsterveldt alsnog een D66-motie om op alle scholen voorlichting op homoseksualiteit te geven alsnog moet uitvoeren.

De SGP laat bij monde van een woordvoerder weten dat deze partij er geen moeite mee heeft als scholen van zijn achterban aandacht moeten besteden (cursivering is van mij) aan homoseksualiteit. Zolang homoseksualiteit maar niet gepromoot wordt.

Nou zie ik de promoteams van het homosquad nog niet door Staphorst en Katwijk trekken met slogans als “Doe met ons mee en wordt gay!” “Wees modern, iedereen is homo in zijn diepste kern!”

Bij de SGP schijnt men te denken dat ieder mens een knopje op zijn rug heeft die even vijf minuten om kan. Zo ben ik homo en zo ben ik het niet. Dit misverstand kan gemakkelijk verklaard worden: SGP-ers knijpen de kat immers nog in het donker.

Gereformeerd zaad kan het daglicht niet velen. Of het nou gay of niet is.

© Lammert Voos

Occupy een principe

2011-11-16T18:47:00.000+01:00

Met stijgende verbazing volg ik de reacties op de tentenkampen van de occupy-beweging.

Zojuist beweerde een winkeleigenaar op het Damrak met droge ogen op tv dat al die occupy-aanhangers toch maar werkelozen zijn. Een andere ondernemersdame wist te vertellen dat het kamp alleen maar vieze zwervers trok. Bovendien hadden die arme ondernemers last van inkomstenderving met de komende Sinterklaas en Kerst, want de burger dient te consumeren.

Waarschijnlijk hadden deze brave ondernemers in hun lastige strijd om het bestaan op een A-lokatie in Amsterdam geen tijd om kranten te lezen en is hen ontgaan dat het iets met het vage begrip ‘kapitalisme’ van doen had.

Los van wat je van occupy vindt zakt mij daar wel even de broek van af.

Een VVD-wethouder in Eindhoven wist te vermelden dat het kamp daar ‘een evenement’ was, dat betaald moest worden door de feestgangers. Kamperen bij nul graden, ja hoor, dat doe je voor je plezier. Deze wethouder twijfelde openlijk aan de principes van de occupiërs.

Deze mevrouw is dus van een partij die ondanks haar liberale principes tègen het ontslag van ambtenaren is die weigeren homostellen te trouwen. Dit om gedoogpartners SGP en CDA in de kont te kruipen in de hang naar macht. Een VVD-er die twijfelt aan de principes van een ander, wat een gotspe zeg.

De reacties van bovengenoemde patjepeeërs bewijzen het gelijk en de noodzaak van die tentenkampen. Waar occupy voor staat is me niet helemaal duidelijk, maar zolang het middenstanders en VVD-ers irriteert blijf ik er mee sympathiseren.

© Lammert Voos

Flaters

2011-11-13T10:03:00.001+01:00

Vroeger kwam ik ook wel eens in België, maar toen viel ik nog veelal ten prooi aan de spiritualiën, dus daar kan ik me weinig van herinneren. Tegenwoordig ben ik een oude wijze man die al zijn slechte gewoontes afgeschud heeft.

Eén van onze dochters studeert in Leuven, vandaar dat wij steeds vaker in het schone Belgenland te vinden zijn. Gister vierde zij haar verjaardag, vandaar dat moeder en dochter uit winkelen gingen. Ik rook mijn kans en struinde welgemoed diverse winkels met tweedehandse boeken af.

Nu heb ik een rare, enigszins genante afwijking waar vaak wat lacherig over gedaan wordt: flatuliteratulentie. Ik word daar altijd door overvallen in boekwinkels en bibliotheken. Voordeel is dat ik niet door anderen gehinderd word als ik boeken kijk, maar de verwijtende blikken van die andere mensen zijn niet altijd even prettig. Door potloodtraining heb ik gelukkig een uitmuntende spierbeheersing, waardoor grote ongelukken uitblijven.

Ik raak steeds meer verknocht aan België en de Belgen. Men weet daar nog waar Bourgondië ligt en hoe het goede leven uitstekend samengaat met fijnzinnigheid. Een dikke mevrouw liep me omver en omstandig verexcuseerde zij zich aan mij en probeerde me weer op het been te helpen. Dat zij daarbij zelf omviel en ik hààr vervolgens moest ophijsen en mijn rug daarbij verrekte, is bijzaak.

Zelfs het weer in Leuven was beter dan dat in Salland; des avonds hebben wij nog op een terras gedineerd, waarbij wij bediend werden door mooie en charmante jongelieden. Ik voelde mij dan ook totaal ontspannen toen wij de terugreis naar onze schone, ik bedoel mooie, IJsselstreek aanvingen.

Kwam het daardoor dat ik de wegwijzers miste en in Hasselt terechtkwam? Een stad fameus vanwege haar corrupte politie waar machtsmisbruik welig tiert. Waar de groene golf bij tachtig kilometer per uur gewoon rood bleef. De stad best betreden per terreinwagen, omdat een normale auto bij tachtig kilometer per uur uit elkaar trilt. Begrijp mij niet verkeerd, ik hou van die prettige ongereldheid van België. Bij ons staan immers alle huizen waterpas, zien ze er gelijk uit, zijn alle tuintjes aangeharkt en heeft iedere zichzelf respecterende huisvrouw een bladblazer op benzinemotor.

Benauwend is het woord dat ik zoek. Hoe symbolisch was het dat hoe verder wij noordwaarts geraakten, hoe dichter de mist werd.

Thuisgekomen pakte ik mijn buit van de dag uit, Het verdriet van België van Hugo Claus, en spoedde naar het toilet.

© Lammert Voos

Plegen

2011-11-10T18:59:00.002+01:00

Gister zag ik op televisie een item over kinderen met het FAS-syndroom. Dat zijn kinderen waarvan de moeder tijdens de zwangerschap alcohol heeft gedronken. Dat varieert van een enkel wijntje tot sloten bier. Deze kinderen hebben grote problemen op sociaal en intellectueel vlak, vaak in combinatie met gebrekkige of helemaal geen gewetensvorming. Aan deze kinderen is op het eerste gezicht niets te zien, maar als je goed kijkt zie je dat ze geen gleufje onder de neus hebben en dat de ogen iets verder uit elkaar staan dan bij andere kinderen.

Ik realiseer me dat ik me op glad ijs begeef nu zelfs mensen die wel een geweten hebben en waarvan je mag veronderstellen dat ze voldoende intellectuele bagage hebben roepen dat je kinderen niet meer medisch mag etiketteren. Men heeft het over een moedige staatssecretaris, hoewel die slechts een bezuiniging uitvoert en nog nooit betrapt is op visie en medemenselijkheid.

Ik zal het maar bekennen, ik had als kind graag een medisch etiket gehad. Ik heb namelijk ADD. Bij ons werd daar gewoon binnen ons gezin mee gedeald, zoals de staatssecretaris dat graag wil. Het resultaat is dat mijn kindertijd een hel was, een aaneenschakeling van ont en miskenning. Ik had gedragsproblemen die niemand begreep, ikzelf al helemaal niet. Met de wetenschap van nu had ik destijds graag een been afgestaan voor medicatie en een rugzakje op school. Maar wellicht heb ik mezelf nu ook te snel een etiketje opgeplakt, hoewel ik nauwelijks slaap vanwege mijn doorrazend hoofd en volledig afgekeurd ben, omdat ik steeds maar weer tegen mezelf op bleef lopen. Ik heb namelijk geen rem, dat hoort bij ADD en ik werkte me steeds maar weer over de kop.

Maargoed, hosanna voor het gezin, terug naar de zestiger jaren, niemand nog een PGB of rugzakje, niemand een etiketje en samen bidden dat het wel goed komt. Zo doe je dat anno 2011.

In het televisie-item had een goedwillend stel twee Fas-kinderen geadopteerd. Ze staken al hun energie in die kinderen en waren een zorgboerderij voor kinderen met FAS begonnen. Maar dit is niet wat de staatssecretaris bedoelt met ‘oplossingen binnen het gezin’ vrees ik.

Ik moest denken aan de probleemrubriek in het Volkskrant-magazine van een paar weken geleden. Een mevrouw vond haar pleegkind niet leuk en dat kind was ook niet dankbaar genoeg. Dat sommige kinderen niet voor niets in een pleeggezin geplaats worden, was haar even ontgaan.

Volgens een reclame wordt Nederland steeds slimmer. Ik betwijfel dat. Nederland wordt steeds oppervlakkiger en materialistischer. Ik denk steeds vaker ‘kom maar op met die crisis en armoede, men verdient hier niet beter’.

© Lammert Voos

Eerste Deventer stadsdichtersfilm.

2011-11-09T12:39:00.002+01:00

Pink met sprietje.

2011-11-09T11:42:00.002+01:00

Foto: © Saskia van Nijen

Vaarzen

2011-11-08T17:46:00.003+01:00

Foto: © Saskia van Nijen

Friezen

2011-11-07T16:56:00.002+01:00

Foto: © Saskia van Nijen

Max, mijn hond, is een Friese Stabij. Een echte. Hij is koppig, eigenzinnig, hysterisch, moedig, maar bovenal een beetje raar. Hij eet padden, echt waar. Ik vermoed dat hij eigenlijk constant wat stoned is.

Als hij ligt te wachten heeft hij zijn voorpoten over elkaar gevouwen en houdt hij zijn kop scheef. Ik vrees dat hij de reïncarnatie van een gereformeerde dominee is. Maar aangezien hij niet kan praten valt met dat idee best te leven.

Max is moedig. Waar hij bang voor is, gaat hij recht op af. De Staffordshire Bulterriër van de buurman heeft al eens een afstraffing gehad. Komen wij mensen in het donker tegen, dan waarschuwt hij hen dat wij er aan komen en ik hem dat het wel wat minder kan.

Boer Albers heeft vorige week een aantal pinken en vaarzen op het weiland aan de IJssel gezet dat ik altijd gemakshalve Hongerkamp noem. Dat is Gronings voor schraal weiland.
Albers mag Max wel, want Max jaagt geregeld alle ganzen weg.

Vanmiddag kwamen we aanlopen en zag Max direct dat er hele grote Stabij’s in het weiland stonden. Eerst aarzelde hij nog, maar al gauw begon hij uitzinnig haken te slaan en rond te tollen. Eén van zijn nieuwe vriendinnen hobbelde vrolijk achter hem aan.

Ooit een koe met een hond zien spelen?

Friezen zijn gek.

© Lammert Voos

Neus

2011-11-06T09:41:00.001+01:00

Wetenschappelijk onderzoek wees het al eens uit: iedere jongere generatie wordt weker en softer dan de vorige. Zo at mijn opa nog bakstenen, ik kwam al niet verder dan wat steentjes grind.

Voetballer Klaas-Jan Huntelaar brak vorige week zijn neus en werd vervolgens geopereerd.
Ooit brak ik mijn neus en zette die zelf weer min of meer recht. Mannen waren nog mannen en wij hielden nooit in tijdens de vliegende tackle. Niets immers zo mooi als het geluid van brekende botten. Kom daar nog meer eens om in het hedendaagse voetbal. Direct wordt er een rechter bijgehaald, terwijl wij onze onenigheidjes op de blote vuist uitvochten op het voetbalveld.

Wij sloegen spijkers met blote handen in de muur, bevochten wilde zwijnen op de Veluwe met een aardappelschilmesje. Niks geweer met telescoop. Ja, mannen waren nog echte mannen. Wij zijn van een generatie die de neus en oorharen niet epileert, die de anus niet bleekt en het schaamhaar niet afscheert. Maar wij sterven uit, de watjes onder ons het eerst, die willen bij het minste of geringste een spuitje.

Ja, lieve kinderen, in de tijd van opa Voos was Nederland nog een woeste plek. Er zwierven nog hordes geheelonthoudende socialisten, echte socialisten met vlaggen en vaandels, door de wilde natuur. Daar moest je donders voor uitkijken, want dat waren idealisten. Voor je het wist hadden ze je zomaar ergens van overtuigd.

Kom daar nog maar eens om tegenwoordig: mensen die je weten te overtuigen. Mensen met echte idealen. Tegenwoordig doen mensen met idealen bivakmutsen op en laten nertsen vrij en roepen hard te schreeuwen over de slechtigheid van anderen. Mensen waren in de oorlog soms heel fout, maar dan wel zonder bivakmuts, met open vizier. En mensen hadden lef, lieve kinderen.

Als het crisis was, wist men van aanpakken, niet dat labbekakkerige halfslachtige gedoe van tegenwoordig. Topinkomen? Hup, extra belasting. In de steun? Hup, kanalen graven. Miljonair? Hup inleveren die hap, voor het grote goed. En niemand klagen hoor. Iedereen was bikkelhard. De zorg was daarom een stuk goedkoper. Ziek? Gewoon de natuur zijn gang laten gaan. Dat was hard, maar zo had God het wel bedoeld.

Vroeger had wel wat beste mensen. Zere neus! Ik bedoel serieus. Alleen hadden ze vroeger geen internet. Maar ook toen al gold: je kunt gewoon niet alles hebben.

© Lammert Voos

Muur

2011-11-05T12:28:00.002+01:00

Vreten

2011-11-04T15:49:00.001+01:00

Sommige zaken schuif je niet zo gemakkelijk aan de kant. Soms vreet het. Zoals het bericht gister dat de psychisch ernstig zieke Raymond Westendorp die zich keer op keer trachtte te suïcideren, medische zorg onthouden werd door het ziekenhuis omdat hij lastig gevonden werd.

Komt het omdat ik ooit in de zelfde inrichting als hij verbleef? Ik was destijds totaal opgebrand en leed aan hevige depressies en zorgde nou niet bepaald goed voor mezelf. Het was aan een verpleger te danken die mijn verhaal verdraaid had en me in de rapportage min of meer aansteller noemde dat ik woedend werd en de status quo wist te doorbreken.

Raymond Westendorp was ernstig ziek, min of meer uitbehandeld. Dat vond hij zelf ook en hij leed zo erg dat hij er een eind aan probeerde te maken. Maar hulp daarbij is alleen voorbehouden aan lichamelijk ernstig zieke mensen en mensen aan het eind van hun levenscyclus. Het gaat er bij een hoop mensen niet in dat een knappe vent als Raymond, 37 jaar oud slechts, aan het eind van zijn Latijn kan zijn.

En toch is het zo.

En helaas gebeurt dit vaker met relatief jonge mensen, maar men wil daar niet aan, dus kom het tot gruwelijke taferelen bij spoorwegovergangen. Of tot een geval als Raymond die in de separeercel opgesloten wordt, maar zichzelf blijft beschadigen door zich te laten vallen en met zijn hoofd tegen de muren te knallen. Zo erg dat hij in coma raakt en alsnog sterft.

Ik raak nu een aantal vragen niet kwijt.

Waarom wordt er geen wetgeving ontwikkeld die voorziet in een humaan einde voor mensen die psychisch zo lijden dat ze niet verder komen. Willen we deze realiteit niet onder ogen zien, of is dit dankzij de jarenlange obstructie van het CDA?

En hoe komt het dat die artsen van het Deventer ziekenhuizen zo afgestompt zijn dat ze geen enkel inlevingsvermogen kunnen opbrengen voor deze psychisch zieke man? Is dit onwil of onmacht?

En waarom hoor je psychiaters er nooit over dat ze soms machteloos staan, dat er soms geen uitzicht is en er sprake is van ondragelijk lijden.

En wat zegt dit alles eigenlijk over onze samenleving?

© Lammert Voos

Stadsgedicht.

2011-11-03T15:43:00.002+01:00

Vandaag 3 november stond het trieste verhaal van Raymond Westendorp in de Volkskrant. In een rapport rijst een beeld van ziekenhuisartsen van het Deventer ziekenhuis die geen trek hebben in een lastige onberekenbare man. Raymond wilde dood en had zich in een separeercel hard en gericht laten vallen. Hij bleek hier hersenletsel bij te hebben opgelopen, maar een neuroloog besliste hem niet te op te nemen: Raymond zijn veiligheid zou niet te garanderen zijn. Hij raakte in de GGZ-instelling in coma en overleed zes dagen later. Een verhaal over de onmacht van zowel hulpverleners als patiënt.

Nooduitgang

Voor Raymond Westendorp

als het leven zuigt
en er geen andere weg meer is
dan de muur van de separeer
valt er dan nog iets te repareren
is lichamelijke integriteit dan
niet meer dan een vage wens?

als het leven zuigt
en er nog maar één uitgang
overblijft, dat begrepen die artsen
wel, doorbehandelen had geen
zin, maar wie geeft nou toe dat
er soms geen antwoorden zijn

zit dan de oplossing besloten
in zwijggeld, hoewel die urn
of marmeren steen zijn eigen
verhaal vertelt, dat verhaal
van een jonge man en zijn
drang tot zelfvernietiging

als het leven zuigt, oordeel
dan niet, want over deze
getuigenis van een sterke
wil schieten woorden, wetten
en daden ernstig tekort, er was
geen uitgang meer, behalve

© Lammert Voos

Merg

2011-11-03T13:04:00.001+01:00

Gister struinde ik genoeglijk door het Hugo Claus-aanbod bij boekhandel Praamstra in Deventer. Ik sneup daar graag een beetje rond om te kijken wat ik eventueel nog kan aanschaffen, hoewel ik mijn meeste boeken tweedehands aanschaf.

Ik zag een vrouw op krukken langs de tafels schuifelen. Ze kwam me vaag bekend voor. Ze keek me aan en zei toen: ‘Hee, ik ken jou uit de kroeg!’
Bij mij viel het kwartje ook. Een aantal jaren geleden had ik een avond met haar doorgebracht in café De Heks in gezelschap van wederzijdse vrienden.

Ze vroeg hoe het ging en ze vertelde dat ze me op televisie en in de krant gezien had. Of mijn boeken ook te koop waren. Ik wees en grapte: ‘Daar, bij het stapeltje onverkoopbaar.’
Ik vroeg of ze ziek was en ze antwoordde dat ze borst en botkanker had. Ze wilde er duidelijk niet over praten. Het leek me daar inderdaad niet de plek voor.

Ze bladerde door mijn laatste boek en zei dat ze die nog zou gaan kopen. Ik adviseerde haar het boek te lenen in de bieb, was goedkoper.
‘Maar dan heb jij er niets aan,’ zei ze. Ik verzekerde haar dat me dat niet uitmaakte. Ze nam afscheid en strompelde weg aan de arm van een andere vrouw. Ik wenste haar sterkte.

Ik hoop dat ze mijn boek nog leest. Maar misschien wil ze dat wel helemaal niet meer. Dan wens ik haar dat.

© Lammert Voos

Ultiem Testament

2011-11-01T10:51:00.001+01:00

eenzaam dwaalde ik jarenlang
over God’s dorre akkers bezaaid
met zwartgeblakerde stoppels, het
eertijds wuivend goudgeel gewas,
en ik was omhuld door een wolk roet,
trachtte de raven van me af te slaan die
op mijn schouders en hoofd neerstreken
om mijn ogen uit te pikken en zwaar was
elke stap, de voeten van lood, maar ik moest,
moest mij voortbewegen, moest ontdekken,
vorsen en ondergaan en ik verloor nooit
de oase uit het oog, zag het glinsterende
water van de bron, de belofte van koel water,
de zware zoete vruchten aan de bomen,
de vlinders in de bloesems, de bijen
feestend op nectar en ik vorderde, langzaam,
maar gestaag en liet de leegte achter en
naderde de groene weelde en toen ik die betrad,
de vruchten at, werd ik door de bijen gestoken,
was het fruit zuur en rot, het water brak en toen
ik huilend op mijn knieën bij de zoute bron zat,
viel mijn oog op een perkament, aan de stam van
een dode dadelpalm gespijkerd met gouden nagels,
waar met sierlijke letters gekalligrafeerd stond:
het woord ‘eenzaam’ is cliché, helpt ieder vers om zeep
en dit gedicht is sowieso niet veel, veel te pretentieus en
dat Bijbelse toontje van jou
staat me ook niet aan

© Lammert Voos

Schuld

2011-10-29T10:19:00.000+02:00

Een man met een IQ van 74 schudt zijn zoontje dood en krijgt anderhalf jaar cel. Het gezin van de man woonde begeleid in een instelling. De hulpverleners hebben er alles aan gedaan om iedere verantwoordelijkheid van zich af te schuiven.

Een Christelijke minister solt met een achttienjarige Angolese jongen en besluit die uit te zetten. Hij presenteert zich in de media alsof hij enorm lijdt onder zijn schuldgevoel. Maar ja, befehl ist befehl, regels zijn regels, Geert is Geert, dus is hij het grote slachtoffer in dit verhaal.

De al even Christelijke staatssecretaris van onbenul doet er nog een schepje bovenop: hij voelt zich schuldig en biedt de jongen een voetbalkaartje aan, want ja, we leven nou eenmaal in een rechtsstaat, die overigens niet voor hem geldt als het gaat om milieuwetgeving.

Wij leven naar de normen van een achterlijke woestijnreligie, opgetekend in een middeleeuws boek, waarin het begrip ‘schuld’ een grote rol speelt.

‘Vergeving’, ‘mededogen’ en ‘naastenliefde’ trouwens ook, maar dat komt even niet uit. ‘Verantwoordelijkheid’ is een soort heilige geest, voor velen onzichtbaar en meesttijds diffuus.

‘Schuld’ is een leeg begrip, behalve als het gaat om het doorlopende krediet, de persoonlijke lening of de hypotheek.

© Lammert Voos

Scherp

2011-10-26T13:13:00.001+02:00

Ik ben lekker druk bezig met van alles en nog wat en betaal de prijs: een doormalend hoofd en gebrek aan slaap. Het voordeel is dat ik van het slaapgebrek nog scherper word dan ik normaliter ben.

Ik hoor alles beter. Ik hoor mijn vrouw haar boterham eten en kan het niet blokken. De honden zich likken en kan het niet blokken. Ik hoor de kinderen op het schoolplein spelen, daar schreeuwen en gillen en lachen ze bij, en ik kan het niet blokken.

Ik voel me schuldig over al die kleine irritaties, maar kan ze maar moeilijk hanteren.

Ik ruik ook alles beter: de kruiden in de keuken, mijn eigen zweet, natte honden, het versgebakken brood en mijn lichaam reageert uiterst primair op al deze geurtjes. Van het ene moment kan ik van misselijkheid nauwelijks slikken, terwijl ik van de geur van brood een onstilbare honger krijg.

Mijn vrouw zegt dat ik altijd alle kleinigheidjes zie en ook dat is nu erger. Ik ga het niet eens opnoemen.

Mijn geheugen, mijn associatievermogen, mijn creativiteit, allemaal talenten. Maar vandaag doe ik maar eens even niets.

Mijn talenten zijn ook mijn handicaps.

© Lammert Voos

Mannenbal

2011-10-24T10:02:00.003+02:00

Ik zit nog al eens op de snelweg, want woon overal ver vandaan en kom daarom regelmatig in benzinestations. Ik kijk altijd graag naar het aanbod in de stations, want de ene is de andere niet. In Frankrijk bijvoorbeeld, kun je zo’n beetje alles kopen wat je kunt bedenken, maar het belangrijkste hebben ze niet: de pompbal.

Ook de ene bal is de andere niet, maar de meeste pompballen zijn goddelijk. Een lekker bruin gebraden stevig gekneed balletje met voldoende peper en nootmuskaat behoeft geen mayo of anderzins. Zo’n bal komt trots glimmend uit het vet en blijft tot de laatste hap appetijtelijk.

De authentieke pompganger laat alle gezonde broodjes en automatiekkroketten links (of rechts, zo u wilt) liggen en bezondigt zich alleen aan de bal. Gezamenlijk scharen wij, de echte chauffeurs, ons rond de statafels en glazig kijkend en genietend peuzelen we onze bal op. Gepraat wordt er niet en dat hoeft ook niet. Een benzinebal is een mannending en wij zijn echte mannen van de weg: wij stappen solitair en veelal noest zwijgend door het leven.

Laatst stopte ik bij een benzinestation aan de rand van Zwolle. Zo’n uitgebreid ding met een delicatessentoonbank erbij. Eigenlijk weet je al op voorhand dat je verneukt wordt. Achter de toonbank stond een blondine met paardenstaartje en modieuze bril, een dertiger die zich het air van een tiener aanmat, een oud meisje zeg maar. Ze snapte niets van de snelwegmores en prees luidkeels haar waar, waaronder ballen uit de jus, aan. Haar gespeelde spontaniteit was net zo smakeloos als haar bal. Het feit dat er geen vrachtwagenchauffeurs aan de tafels stonden had me moeten waarschuwen.

Ik kocht een bal waar geen curry of mayo meer iets aan wist te redden. Eén of andere jodocus had ook bedacht dat er uienpoeder door het gehakt had gemoeten. Dit was een bal van niks. Een benzinestation van niks, voor caravantrekkers en camperbezitters en ik duw mijn auto nog liever naar huis dan dat ik daar ooit weer ga tanken of eten.

Never mess with een mannenbal!

© Lammert Voos

Snelweg

2011-10-20T10:47:00.002+02:00

Het was koud en helder.
Maar goed dat er niet gegraven hoefde te worden.
We moesten veertig kilometer in een sjokgangetje achter de man aanhobbelen.
De populaire man had namelijk bedacht dat het crematorium vlakbij huis te klein voor al zijn gasten zou zijn.
Andere auto’s scheurden de stoet voorbij.
Ik had een zwart lintje aan mijn antenne.
Ik zat alleen in mijn auto en reed achteraan.
Zelfs de stiefkinderen reden voor me.
Ik vond het eigenlijk wel best.
Ik zette de muziek nog wat harder.
Highway to Hell van AC/DC.

© Lammert Voos

Stadsgedicht

2011-10-18T14:29:00.001+02:00

De gemeente Deventer kondigt aan in 2030 klimaatneutraal te willen zijn. Vorige week werd twee maanden vooraf de verlichting voor de feestdagen op de winkelpromenades opgehangen. Winkeldeuren staan open, terwijl binnen de kachels vol aanstaan. Toeristisch objecten zoals de Wilhelminabrug en Lebuïnustoren zijn uitbundig verlicht. Op de kaden langs de IJssel een zee van licht. Is 2030 eigenlijk niet te laat?

Licht

naar boven, langs de Lebuïnus over de
would be boulevard snellen auto’s die
elkaar beschijnen met koplampen, skyline is
geen Deventer woord, toeristen treuzelen met hun
gidsjes in de binnenstad en schemering bestaat niet,
vrolijke helle ballonen boven de promenades
verhelderen koopzucht

schittering langs de rivier, aan de kade
een opgeknapte rijnaak, twee rondvaartboten
en een pont, schilderachtig onder de ronde
toren en ziet u rechts van u de Wilhelminabrug,
uitbundig fonkelend in het donkere water,
de stroom: zou die er ook nog zijn
voor onze nazaten?

© Lammert Voos

Nieuw.

2011-10-17T11:21:00.000+02:00

Zuur

2011-10-17T09:56:00.001+02:00

Ik bestelde een broodje haring bij de haringkar.
‘Uitje dr bij?’ vroeg Willem de haringboer.
‘Graag, en een stukje zuur,’ antwoordde ik gretig.
‘Ik heb geen zuur meer, het is het seizoen niet meer,’ mompelde Willem, terwijl hij mijn haring schoon maakte.
‘Ik lust altijd wel een stukje zuur, welk seizoen het ook is,’ mompelde ik terug.
Willem keek even op van zijn snijplank.
‘Dan mot je me bankrekening effe bekijken, dan krijg je vanzelf wel het zuur.’

© Lammert Voos

Vrij

2011-10-16T17:44:00.001+02:00

De deur klemde en de scharnieren piepten toen ik er tegenaan duwde.
Een muffe geur walmde me tegemoet.
Ik zag de bruine vochtplekken op het plafond.
De houten vloer bolde.
Ik wandelde traag door de woning, een oude bekende die nauwelijks veranderd was.
Twintig jaar geleden was ik hier voor het laatst binnen geweest.
Het zeiltje op de eettafel was nog dezelfde.
De Friese staartklok stond stil.
In de hoeken van de kamer krulde het behang van de muur.
Ze had nooit dubbel glas of centrale verwarming genomen .
Gebarsten tegeltjes in de gashaard.
Ik liep over de donkerrode versleten loper trap op.
De deur naar haar slaapkamer stond op een kier.
De witte beddensprei met roze rozen voelde klam.
Het rook naar oude mensen in de slaapkamer.
Ik leunde tegen de vensterbank en zuchtte.
Ik was destijds boos weg gegaan. Ik had haar verweten dat ze altijd slaafs aan de leiband van haar man liep. Dat had ze bij mijn vader ook al gedaan.
“Waarom geniet je niet van je vrijheid. Neem eens verantwoordelijkheid voor je eigen leven!” had ik geschreeuwd.
“Oppervlakkige burgertrut,” was het laatste dat ik ooit tegen haar gezegd had.
Ik had buikpijn.
Ik had het nooit goedgemaakt.
Fijne erfenis mam.

© Lammert Voos

Schnitzel

2011-10-12T09:51:00.001+02:00

Mijn vrouw en ik zijn nogal eens op pad met onze gebutste Peugeot vanwege mijn optredens en ander ongemak en eten daarom regelmatig buiten de deur. Soms gaan we ook voor de lol op weg, zoals gister, om een nieuwe camera voor haar te halen.

We aten onderweg in een restaurant aan de rand van een groot natuurgebied in de polder dat
een aaneenschakeling van serres van glas was. Het leek wel een puzzel. Daardoor werden we niet gestoord door de conversaties van andere mensen, maar we konden ze wel fijn bekijken.

Ongesubsidieerde pantomime.

Twee dames, begin dertig, type Bijenkorf en Cosmopolitan, speelden een eenakter voor twee koelkasten. De dames zaten kek in de kleren en make-up en ieder haartje lag zorgvuldig in de plooi. Ze deden alsof ze elkaars beste vriendinnen waren. Ze zaten aan hun tafeltje zo ver van elkaar af als maar mogelijk was. Hun bovenlichamen waren van elkaar afgedraaid.

Een tafeltje verder zat een middelbare dame met afritsbroek en wandelschoenen het vreselijk naar haar zin te hebben in haar eentje. Iedere keer als de serveerster langs kwam knoopte ze een praatje met haar aan.

De schnitzel van het restaurant was lang niet slecht, maar de beste schnitzel eet je toch gewoon hier om de hoek op de dijk bij café-restaurant Bijsterbosch. Krokant aan de buitenkant en van binnen mals en sappig.

Een eerlijk stuk vlees.

© Lammert Voos

Zero Tolerance

2011-10-10T09:24:00.003+02:00

Gister werd mij de eer vergund om te mogen optreden in het Kunstenlab te Deventer in het kader van de expositie "Zero Tolerance". Ik had begrepen dat het ging om protest tegen bezuinigingen in de kunst. Daar ben ik ook niet zo blij mee, maar ik heb zo mijn gedachten over de manier waarop hiertegen geprotesteerd wordt. Ik ben in de loop van de jaren wat allergisch geworden voor die Nederlandse kramp om altijd en overal slachtoffer te willen zijn. Wat betreft deze expositie had ik het goed mis.
"Zero Tolerance" was een uitspraak van de voormalige burgermeester van New York en ging over onverdraagzaam, over nieuwe media en nieuwe wegen om kunst uit te dragen.
In al mijn vooringenomenheid had ik vooraf reeds een gedicht geschreven waarvan ik dacht dat het opschudding zou veroorzaken. Ik had woedende reacties verwacht. Niets was echter minder waar. Mijn publiek kon er wel om lachen en eigenlijk stond ik er wel enigzins mee voor lul. Een zekere nederigheid is goed voor een mens, sprak de dominee in mij, en daarom wil ik mijn onnozelheid graag met u delen en plaats ik het gedicht hieronder:

Zero Tolerance

Als je constateert dat tolereren

doorlaten, gedogen, dulden, goedkeuren, nemen, toelaten, instemmen, inwilligen, toestaan, velen, verdragen, verduren, appobreren, autoriseren, fiateren, laten, permiteren, velen, vergunnen, veroorloven, doorstaan, mogen, ondervinden, uithouden, uitstaan en accepteren

betekent

en zero

niets, nihil, geen barst, geen moer, geen spaan, niemendal, niks, noppes, nul komma nul

of een Japans gevechtsvliegtuig uit de Tweede Oorlog is,

blijven voor mij de vragen over:

tolereert het plebs de elitaire kunstenaar, of andersom

en wat heeft dat vliegtuig er eigenlijk mee te maken?

© Lammert Voos

Stadsgedicht

2011-10-04T13:42:00.000+02:00

Naar aanleiding van het bericht op 4 oktober in de Stentor dat alle Deventer supermarkten per 1 november alle tassen bij de kassa gaan controleren.

Tas

Annie hou jij m’n tassie effe vast,
en hou hem ook even wijd open dan,
want onbehagen en angst maakt geen
onderscheid, we zijn allen even verdacht
in de ogen van de middenstand

ieder mens als potentiële crimineel
we maken geen onderscheid tussen
zwart en blank, ongeschoren of glad
kinnetje, we zijn voor iedereen even
bang, echt voor iedere klant

controle is het toverwoord, over uw
en mijn portemonnee, maar vooral
die van de supermarkthouder, we zijn
nu eindelijk definitief in het tijdperk
van big brother beland

binnenkort worden onze kinderen
op de kleuterschool bij binnenkomst al op
wapenbezit gescand, jong beginnen is het credo,
wantrouwen nestelt zich immers gemakkelijk
in plooibaar kinderverstand

© Lammert Voos

Zundaag ien Zuurdiek

2011-09-30T17:14:00.000+02:00

Avontuur

2011-09-29T14:44:00.001+02:00

Hoewel we pas terug zijn van een heel fijne vakantie in de Dordogne zit ik op het net al weer druk te surfen op zoek naar de volgende. Ik word in januari namelijk vijftig, dus dan zorg ik wel dat ik ver uit de buurt ben om alle festiviteiten te vermijden. Tot verdriet van velen heb ik tegenwoordig zoveel succes dat ik me dat namelijk kan permitteren.

Ik had nog een stevig verlanglijstje van reisdoelen zoals daar zijn: Kaapverdië, Zanzibar, Madagaskar, Tanzania, Ghana, Azoren, Madeira, de minder toeristische Canarische eilanden…

Maar bij de zoektochten zag ik dat ik voor de Afrikaanse bestemmingen allerlei injecties tegen enge ziektes moest halen en ik herinnerde me van eerdere bezoekjes dat onze gekleurde broeders en zusters andere maatstaven qua hygiëne hanteren, ook wat betreft voedselbereiding en waterzuivering. En om mijn vijftigste verjaardag nou boven een gat in de grond door te brengen, omringd door kakkerlakken en duizendpoten…hm.

Ik vrees dat mijn Redmond ‘O Hanlon–dagen wel voorgoed voorbij zijn. Voor Redmond zelf ook trouwens: leeftijd is een meedogenloze reisleider immers.

De Azoren vallen af omdat mijn dochter daar geweest is en vertelde dat het eigenlijk een dodelijk saaie, keurig aangeharkte eilandengroep is, waar je alleen naar walvissen kunt luisteren. Daar kan ik wel een cd-tje voor kopen.

Vanochtend stond in de Volkskrant dat op het kleinste Canarische eiland een vulkaan op uitbarsten staat en hoewel ik best van zomerse temperaturen houd in januari, kun je ook overdrijven natuurlijk. Het zal dus wel hotel Van der Werff op Schiermonnikoog worden. En dan maar hopen dat niemand weet waar ik ben.

Mensen, mensen, wat een avontuur.

© Lammert Voos

Foebal

2011-09-28T10:24:00.000+02:00

Als kind voetbalde ik bij vv Sneek. Ik was niet bijster getalenteerd als voetballer en stond vaak maar wat te dromen in het veld. Tijdens de kerst hadden de junioren een onderling toernooi in de sporthal aan de Almastraat. Ik kreeg van mijn moeder dan kleffe broodjes met ei en blikjes Fanta mee. Je hing twee dagen in die sporthal rond en dat was dan mijn voetbalhoogtepunt van het jaar.

We spreken over het begin van de jaren zeventig. De teams werden samengesteld uit junioren van diverse leeftijden en kregen de namen van illustere ploegen uit Europa: Ajax, Feyenoord, Celtic, Glasgow Rangers, Liverpool, Manchester, Real Madrid, Barcelona, AC Milan en Inter Milan, Bayern München, en er was één waar ik het liefst van alles bij wilde: Arsenal.

De klank van die naam deed me gloeien. Die naam had iets magisch en raadselachtigs en ik herhaalde hem steeds voor mezelf. En dan wilde ik het liefst George Best of Johan Neeskens zijn, hoewel die in het echt bij andere ploegen voetbalden.

Jongensdromen.

Later kom je tot het besef dat voetballers vaak enorme luilleballen zijn met een IQ van nauwelijks tachtig, domme geldbeluste etterbakjes die een broertje dood hebben aan zoiets als clubloyaliteit en, erger nog, al die legendarische clubs zijn geen haar beter. De Mammon regeert en erg sympathiek gaat het nergens toe.

Vanavond keek ik naar Real Madrid – Ajax. De eerste helft is als ik dit schrijf net afgelopen. Het is niet dat Ajax nou zo slecht speelt, maar iedere keer als Real aanzet lijken de Ajacieden te bevriezen. Het lijkt bijna gallery play. Wat is Real een ontzettend goeie ploeg zeg.

Het schijnt dat Ronaldo van Real niet in vorm is, maar ik zie hem fantastische dingen doen.
Hij neemt feilloos iedere bal aan, passeert moeiteloos zijn directe tegenstander, strooit met passjes en scoorde ook nog eens.

Deze kerst wil ik bij Real foeballuh en dan was ik Ronaldo.

© Lammert Voos

Naschrift: in de tweede helft bleef Ajax machteloos en geloofde Real het wel en viel verder iedereen in slaap.

Lek

2011-09-27T12:42:00.001+02:00

Een slecht begin van een dag is geen werk. Een begin zonder koffie of ontbijt omdat ik nuchter moest zijn om bloed te laten prikken voor allerlei controles. Het is wat met mij en de medische stand: gister was ik al naar de tandarts geweest om een afgebroken kies weer te laten opmetselen. Ouderdom komt met afbreken.

Dus reed mijn vrouw me naar de prikpost in het oude Jozefziekenhuis. Ik had mijn potje ochtendurine keurig gecamoufleerd in een plastic tasje, maar daar had de receptioniste geen boodschap aan. “De urine mag u aan de prikverpleegster geven,” schalde het door de wachtkamer.

Ooit hoorde ik van een dikke dame die dwars door een supermarkt de vraag riep waar de xxl-tampons lagen, maar genante momenten zijn een stuk minder leuk als je er zelf onderdeel van uitmaakt.

De prikverpleegster herkende mij als stadsdichter en ik wees haar erop dat zij de eerste verpleegster was die de urine van de nieuwe stadsdichter mocht beheren en bovendien misschien de primeur had van een flauwvallende stadsdichter. Dat viel mee. Ze prikte professioneel, maar ik liet haar in opperste verwarring achter.

Als kind was ik altijd misselijk en brak. Meestal van te weinig slaap en de constante spanning die er bij ons in huis hing. Ik herkende het gevoel in de auto naar huis. En ik weet dat dit geen dag gaat worden om me verder nog heel intensief met allerlei zaken bezig te houden.

De dag is lek en ik kan nergens een plakkertje vinden.

© Lammert Voos

Grefo

2011-09-26T10:21:00.001+02:00

De eerste keer dat ik in de supermarkt van Oene kwam zag ik tot mijn afgrijzen dat de meisjes die er werkten allemaal rokken en zwarte kousen droegen. Ik had me nooit gerealiseerd dat we zo dicht bij de bible-belt wonen.

Nu ben ik zelf tamelijk liberaal wat betreft religie: ieder het zijne, zolang men mij er maar niet mee lastig valt. Als mijn schoonouders komen eten vraag ik ze altijd of ze stil willen zijn voor het eten. Ik vind dat respect voor een ieder zijn levensovertuiging hoort bij basisbeleefdheid. Mijn vader had dat niet, die had een pesthekel aan gereformeerden. Cocksianen noemde hij die. Dat hij later met een gereformeerde vrouw trouwde zegt iets over de kracht van zijn principes en de zwakheid van zijn vleesch.

Zondagavond aten mijn vrouw en ik bij restaurant Dorpszicht in Oene. Prima restaurant. Op een gegeven moment kwamen allerlei kerkgangers langs het terras. Keurige kleertjes, afgemeten misprijzen, Bijbeltje in de hand; keeping up appearance in levenden lijve. We herinnerden ons die keer dat we op zondag bij een Chinees in Genemuiden zaten waar de luiken dicht moesten blijven vanwege de kerkgangers.

Kennelijk was de uitbater van Dorpszicht iets minder gemakkelijk te intimideren.

Mijn vrouw vroeg of ik vroeger ook naar de kerk was geweest. Jawel hoor, mijn moeder stuurde ons op gegeven moment naar de zondagschool, maar dat hield op toen met de kerstviering de boom in de kerk in brand vloog. Ik denk overigens niet dat dit de reden was dat we niet meer naar de kerk hoefden. Ik denk eerder dat ze niet langer bestand was tegen het gescheld en gemopper van mijn vader.

Hoewel de kerkgangers van Oene mij nooit iets misdaan hebben, voelde ik een enorme weerzin tegen hen. Ik vond hun aanwezigheid uiterst benauwend. Nee, ik probeer hèn niet mijn normen en waarden op te leggen, maar zij willen wel dat wij leven naar de mores van een middeleeuws boek waarin zaken als euthanasie, abortus, vrouwenrechten en homoseksualiteit simpelweg nog niet bestaan.

Ik heb dan ook geen loten voor het Oener Koefeest gekocht.

© Lammert Voos

Sport

2011-09-24T17:27:00.002+02:00

Als kind was ik een tamelijk fanatieke visser: uren zat ik met mijn hengels aan de waterkant en vissen was één van de weinige dingen waar ik goed in was. Ik won zelfs viswedstrijden. Enige jaren geleden trok ik veel met een vriend op die ook van vissen hield en ik blies mijn kostbare hobby nieuw leven in. Maar het knaagde. Elke keer als je een vis verspeelt of vast komt te zitten, keil je in feite een lel lood in het water en lood is giftig. Bovendien had ik zo mijn twijfels of een vis echt niets voelt. Hypocriet als ik ben, veilde ik de weerhaakjes af. Symboolpolitiek zullen we maar zeggen.

Nu ik vlak aan de IJssel woon kom ik niet meer tot vissen. Er valt hier zo ook wel genoeg te kijken. Naar sportvissers bijvoorbeeld die er steevast een grote klerezooi van maken. Vandaag was er weer een wedstrijd en de oevers zijn weer volledig platgetrapt en tot vuilnisbelt gebombardeerd.

Wilde Bertram, Bitterzoet, Fleurige distels, Boerenwormkruid, Kamille, Dove Netels, Smeerwortel, Kruisbessen, Gulden Roede, deze planten zijn allemaal niet aan de nijvere vissersman besteed. Hij banjert in het beste geval te voet dwars over al deze planten heen en in het slechtste geval per auto, en passent de grasoogst van de boeren nog even verklotend.

En dan hebben we het nog niet eens over de fauna die hier verstoord wordt. In de omgeving huizen bevers en roerdompen en deze week zag ik nog twee steppekiekendieven. U wilt wellicht niet weten wat wij hier aan de waterkant zoal aantreffen, maar ik ga u toch een kleine opsomming geven: plastic, blik, glas, nylon, afgedankte barbecues, menselijke uitwerpselen langs de wandelpaden; het is echt een feest om die sportvissers hier te gast te hebben.

Rijkswaterstaat doet haar best om de hondenbezitters van het dorp van de oevers te weren, maar ik heb nog nooit iemand uit het dorp meegemaakt die er zo´n puinhoop van maakt. Integendeel, de hondenbezitters hier ruimen juist op, de meesten zelfs de poep van hun honden.

Ikzelf ga een andere sport beoefenen. Punniken of breien ofzo, dat is een stuk mannelijker en bovendien heeft een ander daar veel minder last van. U kunt derhalve gratis een hengelsportuitrusting bij mij komen afhalen. Ik misgun kinderen het plezier van vissen niet, maar volwassenen zouden beter moeten weten.

U weet waar mijn huis woont.

© Lammert Voos

Stadsgedicht

2011-09-24T08:03:00.002+02:00

Geschreven naar aanleiding van het bericht in de Stentor dat men lastpakken in de horeca harder gaat aanpakken dmv oa de toegang tot alle horecagelegenheden in Deventer en directe omgeving te verbieden.

Plan van aanpak

wij hebben u in het snotje,
u neemt ons niet langer in het ootje
uw titel mag dan onschuldig klinken
wij weten u een wolf, een wolf in
wolfskleren

het valt daarom niet mee u te herkennen
immers, iedereen heeft tegenwoordig tattoos
en een leren jack is ook snel aangeschaft
de nieuwe mode onder mannen is de aloude
galeislavenlook

u wenst niet af te rekenen of uw gedrag in te tomen,
het geeft allemaal niets, een rode kaart snoert u de mond en
u bent niet meer welkom, onze serveersters
werken u eensgezind met gepast geweld
weer naar buiten

meneertje, wij noemen u vanaf nu een lastpak,
u zult onder de indruk zijn, wij tekenden
een convenant, maakten een plan van aanpak
dat stoer klinkt, dat zul u leren! u bent
nergens meer welkom!

de lastpak, hij trok zich van de regels
niets aan, dus om hem in het gareel te krijgen
verzonnen we gewoon een paar nieuwe; iedereen
bleef lekker bezig en het stond zo leuk op
cv en strafblad:

ik ben de man die de lastpakkenaanpak verzon &
ik ben de lastpak die lachte om het plan van aanpak

© Lammert Voos

Positieve feedback.

2011-09-23T12:46:00.000+02:00

'Gezien de aanvallen op wat denigrerend de intellectuelen wordt genoemd, is dit een goede tegenzet van de Stentor. Er is duidelijk behoefte aan , in welgekozen proza, een meer intelligente stellingname tegen de afkalving v.d. geestelijke zindelijkheid bij een groot deel der bevolking.

Ik beweer niet dat Lammert Voos de Heiland is, maar een zichzelf serieus nemend medium hóórt gewoonweg een vaste plaats voor commentaar op van alles en nog wat te hebben.
En het mag van mij, dat zal U niet verbazen, best chargerend of badinerend van toon zijn. Men is ingesukkeld, en zoals Terpen Tijn in de Bommel-boeken zegt: "..de geest moet waaien.."

Succes Voos!

s.crew'

(reactie op mijn stadsgedicht "de nieuwe nar")

Lood

2011-09-23T11:09:00.001+02:00

het trekt als zo vaak uit
het lood, zwaarte snoert
de keel, ik zou willen
dat ik het op jou kon
overdragen, ik ben slecht
mens, slechts mens
één voet is te veel,
de nek brandt, de fleurige
hoed klemt en vanonder de rand
stromen duizend glinsterende
druppels, overgave is
wat ik nodig heb, geen
zon, wind of regen, want
groeien lukt toch niet,
ga nu maar liggen man,
sluit je ogen

© Lammert Voos

Zimmer Frei

2011-09-22T13:59:00.002+02:00

in duister rivierlandschap wiegt
de Judasboom en snateren zwaarmoedig
eenden, slapen zij tussen rozen in stekels
en dromen zich luchtiger vogels, beroeren
elkanders lippen, zoet als perzik

graaien met gretige vingers muskus
en paddenstoelen, geuren muf en aarde en
het Pruisisch blauw takkengordijn valt,
tikt heden gestadig naar geschiedenis

wassen zij morgen de zwarte lijken,
helderrood bloed van de wanden met
allesreiniger die in de aanbieding was,
uiteraard met schuursponsjes en
huishoudhandschoenen aan

zoemen mietsen rond hun hoofd,
de horren, the horror!

©Lammert Voos

Publieke werken

2011-09-22T08:29:00.000+02:00

Sinds ik stadsdichter van Deventer ben schijnen mensen te denken dat ik publiek bezit ben en dat iedereen mij mag vertellen wat ik moet doen. Ik krijg ongevraagd mails die variëren van leuk tot irritant tot verkapte bedreigingen. Ik deug niet, ik deug wel, ben een waardeloze dichter enz. enz. Goede raad is duur, maar ik krijg die voor niets. Hoewel, goed?

De beste raad kreeg ik nog van Ingmar Heytze, Hanz Mirck, Bart FM Droog en Chrétien Breukers en die was tamelijk eensluidend: relativeer, durf nee te zeggen, trek je nergens wat van aan en ga volstrekt je eigen gang. Dat is me best op mijn lijf geschreven.

Ik maak ook niet meer de fout om mijn eigen naam te googelen, dat woord lijkt niet voor niets veel op ontgoochelen. Een mening lijkt immers veel op een anus: iedereen heeft er een en vaak ruikt die niet al te fris. Voorts reageer ik niet meer op allerlei internetfora.

Vroeger raakte ik daar nog wel eens in verstrikt. Je zegt al snel te veel en ooit leverde me dat de kwalificatie ‘poëzierambo’ op. Ruziemaken doe je altijd nog het best in real life en dan kun je, mocht je niet kunnen winnen, altijd nog overgaan tot fysiek geweld. Dat is ook wel zo leuk.

Je beweegt je in de stukjesschrijverij sowieso erg op de grens van wat privé is en wat niet. Ik ben erg voorzichtig met wat ik mededeel over ons gezinsleven, over familie en over vrienden. Ons leven is verre van de grote slapstick die ik er nogal eens van maak. Ik sta er wel eens versteld van wat mensen allemaal geloven. Ook ben ik wel zo’n beetje klaar met het schrijven over ons dorp. Ik raak steeds meer ingeburgerd en leer meer en meer mensen kennen. Als je mensen aardig vindt ga je er niet lullig over doen in stukjes op internet.

Daarnaast vraag ik me wel eens gevoeglijk af of mijn scheldkanonnades over de maatschappij en de politiek wel zo vreselijk interessant zijn. Maar die hebben in ieder geval nog de functie dat ik mijn eigen irritatie kan luchten.

Zou ik even klaar zijn met de publieke werken? Wordt het niet eens tijd om me terug te trekken in mijn werkkamer en eindelijk die novelle en Groningse dichtbundel af te maken?

© Lammert Voos

Rocamadour

2011-09-21T11:07:00.003+02:00

We bezochten het stadje Rocamadour, bedevaartsoord voor pelgrims op weg naar Santiago de Compostela. Het is een stad met kerk en fort die tegen een berg opgebouwd is. Rond de stad liggen diverse middeleeuwse hospitaals en kerkhoven voor de minder sterke pelgrims. Maar misschien bezweken die ook wel onder de 223 traptreden die men op de knieën diende te bestijgen.

Hoewel Rocamadour nog steeds een bedevaartsoort schijnt te zijn was het toch voornamelijk een attractie voor dagjesmensen. Bejaarden in alles soorten en maten en van alle nationaliteiten zwermden door de smalle straatjes. Overal waren souvenirwinkeltjes. In veel van die winkeltjes stonden miniaturen van kruisridders van diverse ordes. Mijn vrouw vroeg wat het verschil was tussen de verschillende kruisen en mantels en ik gaf haar een spoedcursusje kruistochten. Mijn historische tic is soms onuitstaanbaar.

We beklommen de trappen gewoon ter voet om uit te komen bij de kapel van de Zwarte Madonna waar wonderen gebeuren. Ik heb het niet op heiligen en wonderen en bleef buiten wachten op mijn vrouw die wel een kijkje nam. Ik hoopte maar dat ze niet zwanger naar buiten kwam. Op een bankje hoorde ik Franse bejaarden onaangenaamheden en roddels uitwisselen. Niet dat mijn Frans erg goed is, maar in lichaamstaal en gezichtsuitdrukkingen lezen ben ik een ster.

Ook te voet was de klim een heikele aangelegenheid, dus het laatste stukje namen we de lift. We zijn beide van Protestantse origine, dus in de hel komen we toch wel. Boven aten we in een restaurantje een Croq Monsieur, niet te verwarren met een ordinaire tosti, want veel lekkerder.

We hoorden beneden, in de stad, de sirene van een ambulance. God had kennelijk geoordeeld en gesproken. Ik vroeg me af of de veroordeelde naar het hospitaal van de Tempeliers, de Hospitaalridders of de Duitse Orde gebracht werd.

Eigenlijk is mijn historische tic altijd onuitstaanbaar.

© Lammert Vos

Consequent integer

2011-09-20T08:59:00.001+02:00

De VVD heeft het goed begrepen: gehandicapten consumeren relatief weinig in de vrije markteconomie en zijn dus minder van belang dan de autorijdende klasse die dagelijks gezellig al stilstaand in de file de accijnzen op brandstof in het laatje schuiven. Vandaar ook dat de VVD en ook onze o zo gristelijke en dus vol mededogen voor de minder bedeelde medemens, want zo staat dat toch in Den Bijbel, CDA er absoluut geen been in zien om allerlei voorzieningen voor gehandicapten weg te snijden.

Het PGB bijvoorbeeld stelt mensen in staat zelfstandig zorg in te kopen waardoor gehandicapten veelal zelfstandig kunnen leven. Dit PGB werd destijds verzonnen door de VVD en was een enorme emancipatorische stap voor veel gehandicapten. Helaas wordt er nogal eens misbruik gemaakt van het PGB. Dat dit vooral gebeurt door gladde managers doet niet ter zake. Managers zijn de doelgroep van de VVD, want die kopen grote en dure auto’s die vaak lekker in de file staan en zo is het cirkeltje weer rond. En we hebben een fijn argument gevonden om die nare nutteloze gehandicapten fijn af te knijpen. Waan van de dag wordt zoiets genoemd.

Vandaag vertelt Denise Borg, 22 jaar, lijdend aan een spierziekte en gebruik makend van zowel de Wajong als een PGB haar verhaal in de Volkskrant: “Ik bepaal nu zelf wanneer en wie er aan mijn lijf zit. Die onafhankelijkheid wil ik niet kwijt aan een zorginstelling. Ieder gezond mens wil de regie over zijn leven voeren. Ik dus ook. Ik voel me niet gehandicapt (NB. Denise zit in een rolstoel –LV), deze kabinetsmaatregelen maken mij gehandicapt.’

Maar de VVD en CDA kennen het woord integriteit niet, dus lichamelijke en geestelijke integriteit bestaat simpelweg niet in het liberale en christendemocratische spectrum. En Henk en Ingrid kunnen ook maar beter goed gezond blijven. De dierenpolitie zorgt ervoor dat dieren in Nederland niet onnodig lijden, mits niet geschikt voor consumptie, maar voor mensen geldt dat niet. Die dieren krijgen als de kwaliteit van leven niet gewaarborgd is tenminste nog een genadeschot.

Maar bij mensen geeft dat zo’n rommel, die kun je beter wegstoppen in een instelling. Is ook goed voor de werkgelegenheid, kunnen er weer meer auto’s verkocht worden.

© Lammert Voos

One people

2011-09-19T18:48:00.000+02:00

Ergens op de snelweg bij Parijs zag ik een Belg rijden. Beter gezegd, een Vlaming. Ik kon alleen aan zijn nummerbord en de grote sticker van Vlaanderen zien dat het hier een Belg betrof. Ik mocht hem direct niet.

Een tiental kilometers verder realiseerde ik me dat ik zelf een grote sticker van Groningen achter op mijn auto heb. Maar dat is voor de grap, vergoelijkte ik dit voor me zelf, geen nationalisme. Ik bedoel maar, ik kijk echt niet op Friezen neer, ondanks het feit dat ze veel zeuren, geen gevoel voor humor hebben, krenterig zijn en zich altijd als slachtoffers opstellen. Mijn opa Lammert was een Fries en ik heb twee Friese honden, dus ik bedoel maar.

Maar twijfel knaagt. Ben ik soms ook niet van nationalistische smetten vrij?

Ik had het voorrecht om de burgeroorlog in Joegoslavië van nabij te mogen meemaken, dus als ik ergens een hekel aan heb is het aan Blut und Boden-gezwam.

Nationalisme is een straf voor de mensheid maar een zegen voor Groningse stukjesschrijvers.

© Lammert Voos

Europees verkeer(d)

2011-09-18T15:36:00.002+02:00

Wie mij kent weet dat ik immer blijmoedig en vrolijk fluitend door het leven huppel. Ik heb daar dan ook alle redenen toe. Pas getrouwd met een geweldige vrouw, met de kinderen gaat het goed, fijne vrienden, leuk huis op een mooie plaats, beetje succes en zojuist uitgerust teruggekeerd van de lekkerste vakantie die ik ooit gehad heb.

Die vakantie brachten mijn vrouw en ik door in de Dordogne op een heel mooie plek bij heel aardige mensen. Vroeger voelde ik wel eens wat weerstand tegen de Fransen, maar die heb je ook in soorten en maten. Aardig en onaardig. De kaartjesverkoopster bij de stalactietengrot lachte op het juiste moment om mijn grapjes, maar de blonde dame van het dorpscafé weigerde categorisch het delicate plasje van mijn echtgenote. Zeker jaloers.

In de Dordogne struinen veel Britten rond die vinden dat iedereen van hun aanwezigheid op de hoogte moet zijn. Duitsers hebben bij ons de reputatie veel lawaai te maken, maar die werden nu juist gekenmerkt door hun bescheidenheid. Dat kan natuurlijk ook komen omdat Oradour-sur- Glane niet ver van de Dordogne ligt. Kwaadaardige gedachten zijn mij niet vreemd.

Maar er moet me iets van het hart over de Fransen: ze kunnen absoluut niet autorijden. Ik heb zelf ook wat Groningse boerenlullen-genen, maar die leggen het toch af tegen de Franse. Zelden ben ik zo vaak gesneden, opgejaagd, uitgevloekt en bijna van de weg geveegd.

Op de terugweg, zowel als de heenweg, was de rondweg van Parijs een hel vol files en duivelse haantjes en kippen die zich geen reet van wie dan ook aantrokken. Vlak na Parijs begon het te regenen en toen moesten we België nog door. De Belgen zijn iets beleefder op de weg, maar die weg zelf is dan weer een enorme ramp vol kuilen, sporen, hobbels. We glibberden en hobbelden ons een weg naar huis en waren blij met ons heerlijk goed onderhouden wegennet, waarop de grofheid nog lang geen Franse proporties aangenomen heeft, ondanks de Napoleonaspiraties van sommige van onze politici.

Nederland is een mooi land hoor. Jammer dat wij geen Dordogne hebben. En jammer dat hier veel Nederlanders wonen.

© Lammert Voos